Het moet ergens in 1986 zijn geweest. Ik woonde nog bij mijn ouders in de wijk Hatert in Nijmegen. Wekelijks zat ik klaar met mijn vingers op de knoppen “play”en “rec” van mijn cassetterecorder om muziek uit de Top 40 op te nemen. De zomerhit “Holiday Rap” van 1986 was mijn eerste kennismaking met rapmuziek en het begin van de liefde voor Hip-Hop. De “Holiday Rap” was natuurlijk een commerciële hype, maar via de jongens uit de buurt waar we ’s middags en soms ’s avonds mee buiten waren leerde ik al snel de hip-hop scene kennen. Eigen bestaat deze scene uit een viertal elementen te weten, Rappen en Beatboxen, DJ zijn (scratchen en mixen), Graffiti en Breakdance. De Hip-Hop cultuur kent zijn geschiedenis in de eind jaren zeventig in the Bronx (New York) waar op de zogenaamde block-parties (wijkfeesten) de eerste hip-hop muziek te horen was.
In mijn middelbare schooltijd was ik vooral bezig met het luisteren naar rapmuziek (incl. beatbox) en graffiti hoorde er ook bij. Laat ik beginnen met de rapmuziek. Een vriend van mij destijds leerde mij al vlug dat “Holiday Rap” commerciële troep was en hij kocht zijn platen (je weet wel van die vinylschijven) bij de Waaghals in Nijmegen, waar de echte hip-hop muziek te koop was. Middagen heb ik op zijn kamer gezeten om te luisteren naar nummers van Schooly-D, T-la-Rock, Boogie Down Productions, Doug E Fresh, Public Enemy, Just-Ice, Beasty Boys en vele anderen. Mijn liefde voor de rapmuziek was geboren en al vlug kocht ik zelf ook lp’s van mijn gespaarde zakgeld. Mijn eerste lp was die van Just-Ice (Back to the Old School) met als favoriete nummers Latoya en Gangster of Hip-Hop. Hieronder de song "Latoya".
Zoals al gezegd, bij de hip-hop cultuur hoorde ook Graffiti en zo ging het ook bij ons in Hatert. In onze wijk waren de achterkanten van de gymzalen gelegen aan de Couwenbergstraat en de plek onder de Kanaalbrug de plekken waar veel geoefend werd met Graffiti. In de Graffiti-scene werd Hatert vooral vertegenwoordigt door de Graffiti-namen (tagnamen) DSam en Beat. Mijn eerder genoemde kameraad ging schuil achter de tagnaam “Rebel” (later “Rebl”). In de graffiti-scene maakte je kunstwerken op een muur met spuitbussen (zogenaamde pieces) en probeerde je je graffitinaam zoveel mogelijk zichtbaar te maken (taggen). Wij waren echt broekies wat dat betreft en konden niet op tegen gerenomeerde graffiti-artiesten in Nijmegen als Wizzard, Cissy, DSam, Yel, Atac en nog een paar waarvan ik mij de naam niet herinner. Deze gasten hingen altijd rond in het stadhuis en herinner mij nog dat we met zelfgemaakte graffiti op een stukje textiel die onze moeders achter op onze trainingsjasjes had genaaid de aandacht probeerden te trekken van deze artiesten…hahahahaha. Al vlug waren er een aantal vrienden die samen een graffiti-clubje vormden waar ik ook deel uit maakte…de ASA….wat stond voor Amazing Street Artists. Wat vonden wij ons stoer zeg!! Graffiti heeft natuurlijk ook zijn keerzijde…het was super illegaal en je moest zorgen dat je niet “gesnapt” werd door de politie. Eenmaal is dat mij niet gelukt en werd ik samen met een kameraad opgepakt ’s nachts terwijl mijn ouders dachten dat ik aan het logeren was. Een goede les, 3 dagen een alternatieve straf moeten doen (via bureau Halt) en tevens het einde van mijn actieve graffiti-carriere.
Met het einde van mijn graffiti-periode ging mijn liefde voor rap-muziek niet over. Een van de beste albums in die tijd die werd gemaakt was naar mijn mening het album It Takes a Nation or Millions to hold us Back van Public Enemy. Ieder nummer op deze lp was een pareltje en ik zou wel alle clips hier willen plaatsen, echter dit ga ik niet doen. Het filmpje wat hieronder te zien is van een optreden van de band in Nederland in 1988. In dit filmpje is rond 7:50 het nummer Dont believe the Hype te horen, mijn favoriete nummer van die lp.
Totzover mijn kennismaking met de Hip-Hop scene…..in deel 2 meer verhalen over de artiesten, het fenomeen Nederhop en antwoord op de vraag Hip-Hop en Christenen…gaat dat samen?
Peace Y’all !!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten