2012 .....what happened?

Begin van het jaar begonnen met bloggen. Het begin was aardig, plaatste aardig wat stukjes op mijn blog, tot aan juli…..toen werd het stil. Nu het jaar bijna voorbij is, toch maar even een terugblik op het afgelopen jaar, wat in veel opzichten een life-changing jaar is geweest.

In mijn eerste blog schreef ik over mijzelf aan de hand van wat onderwerpen. Het lijkt mij leuk om deze onderwerpen hier weer de revue te laten passeren.

Werk:

Op mijn werk heb ik een topjaar gehad. Als pilot-eenheid voor “het nieuwe werken” een Ipad erbij gekregen, waar ik dankbaar gebruik van maak. Daarnaast een hoop vrijheid, met daarbij uiteraard wel je verantwoordelijkheid (tenslotte ben je wel in loondienst). Veel onderzoeken gedraaid, waarbij de onderzoeken bij goudhandelaren en gebruikte vrachtwagens-boeren de meest interessantste waren om te doen. Een aantal nieuwe collegas ook mogen verwelkomen en de kneepjes van het vak kunnen overbrengen. Dieptepunt dit jaar was echter de teamdag….verzamelen in 026, met de bus naar Papendal, rondleiding aldaar o.a. langs smerige trainingscomplexen…enfin….  Vlug vergeten!!

Liefde/Passie:

Afgelopen jaar was liefde/passie een onderwerp dat niet heel vanzelfsprekend was in huize Peters. In het kader van ieder huisje heeft zijn kruisje was het voor ons een moeilijk relationeel jaar. Moeilijk is wellicht nog licht uitgedrukt, want wat dat betreft hebben we een flinke crisis achter de rug waarbij we nauwelijks met elkaar communiceerde, langs elkaar heen leefde en het soms erg kon knallen hier in huis. Inmiddels waren we wel beide gestart met gesprekken met een psycholoog, maar in september van  het jaar besloten we dat het beter was  om even uit elkaar te gaan. Twee weken lang ging ik terug  naar mijn ouders in Nijmegen. Ik had er moeite mee, mistte de kinderen ontzettend, maar het heeft onze relatie wel goed gedaan. Vanaf het moment dat ik terugkwam gaat het steeds weer beter tussen ons… gelukkig maar!

Op de andere gebieden van passie en liefde die ik in mijn eerste blog beschreef is alles wel zo’n beetje hetzelfde gebleven. NEC speelt een wisselvallig seizoen met hoogte- en dieptepunten, mijn bediening binnen de Kidzclub blijft geweldig en ik speel nog steeds graag een spelletje onder het genot van wat old-skool hip-hop muziek.

Worstelingen:

Begin van het jaar sloot ik mijn blog af met de mededeling dat er wat hoop gloorde aan de horizon m.b.t. mijn eeuwige worsteling met het overgewicht. Wie mijn blog heeft gevolgd heeft kunnen lezen dat ik op 16 juli van dit jaar geopereerd ben en een gastric-bypass operatie heb ondergaan. Wat een life-changing moment is dit geweest tot nu toe. Mijn leven zoals ik dat kende compleet op zijn kop. Andere eet-gewoontes, anders denken, bezig zijn met medicijnen, gewichtsverlies, meer beweging etc .etc.etc. Een aantal nieuwe mensen leren kennen vanuit de groep van de Obesitas Kliniek, waar ik goede contacten mee onderhoud. Nu aan het aan van het jaar kan ik zeggen dat het me goed gaat wat betreft deze worsteling!

Tot slot wil ik nog stil staan bij een tweetal personen, die onafhankelijk van elkaar, er binnen 1 week voor kozen om zelf een einde te maken aan hun nog jonge levens. Ik hoop dat ze hun rust hebben kunnen vinden daarboven…nogmaals we zullen jullie missen Bastiaan en Jolanda !!

Maicel

Energie, waar ben je?

Zo, de afgelopen 24 uur een fysieke inzinking gehad. Heb heel veel geslapen en moest echt rustig aandoen.  Oorzaak?  Narcose nog in mijn lichaam? Te veel gedaan de afgelopen dagen? Te weinig gegeten en daardoor weinig energie?

Het zal wel een combinatie van deze drie zijn. Natuurlijk zal er best nog wat narcose in het lichaam zitten, maar goed daar denk ik niet teveel aan. De afgelopen dagen heb ik inderdaad misschien wel teveel gedaan. Het was mooi zomerweer en ik ben iemand die er graag op uit trekt, dingen onderneemt….. echter je moet ook naar je lichaam luisteren en zeker in je achterhoofd houden dat je een zware maagoperatie achter de rug hebt. Maar zoals gezegd, ga ik er graag op uit, dus van de week al een keer met de auto naar Kleve gereden, door naar de jaarmarkt in Groesbeek, een ochtendje wezen vissen (2,5 uurtjes maar), met de dames naar het strand geweest, wat boodschapjes gedaan en gisteren nog effe in de hitte wezen midgetgolfen in Hoch Elten. Daarnaast is het qua eten en drinken best nog een zoektocht en als ik het zo bekijk, krijg ik gewoon te weinig binnen, al haal ik de hoeveelheid zuivel wel met gemak dagelijks.

Kortom… gisterenavond ging ik effe liggen op bed om 17.00 uur en werd ik 20.15 uur wakker gemaakt door mijn vrouw. Vervolgens de avond beneden op de bank doorgebracht om de opening van de Olympische Spelen te zien, waar ik ergens bij de binnenkomst van Equador in slaap viel om vervolgens door een harde onweersknal wakker te schrikken en te zien dat ik de Nederlandse equipe heb gemist. Vandaag ook veel moeten rusten en een luie dag ingelast. Morgen maar weer eens verder kijken…..

De eerste hapjes ......

Nee, dit is geen verhaal over de eerste hapjes van mijn dochtertje, want die is inmiddels twee jaar en draait de hand niet meer om voor een stuk pizza-shoarma of een bordje boerenkool.  Het verhaal van deze keer gaat over de eerste echte uitdaging na mijn operatie van zo’n anderhalve week terug.

Voorschriften van het ziekenhuis zijn minimaal 5 dagen vloeibaar eten en daarna kijken wat je langzaam kan eten in wat vastere vorm. Wel alles heel goed kauwen is verder het advies. Aan deze voorschriften hou ik me en het vloeibare eten is gewoon makkelijk. Bekertjes melk, yoghurtdrank en vla gaat allemaal goed. Ik herken al het gevoel van “vol” zitten. Ook de dagelijkse fruitbehoefte gaat er vloeibaar makkelijk in. Van eigen gepureerd fruit met wat kaneel tot de fruitpotjes Olvarit….no problemo. Gepureerd vlees of groente vind ik niks, maar als alternatief bloemkoolsoep of tomatensoep is weer geen probleem. Het blijft voorlopig dus een ontdekkingstocht.

De afgelopen dagen al wat uitgeprobeerd met vaster voedsel. ’s Ochtends een crackertje met kaas gaat al goed. Een klein stukje gehaktbal lukte ook en vanochtend heb ik een gekookt ei op. Vooralsnog reageer ik goed op al wat ik binnenkrijg. Ik merk wel dat ik de tijd moet nemen met eten en drinken. Gisteren dronk ik een glas melk vrij vlot leeg met dit warme weer, maar dat viel niet echt goed. Het zweet brak me eventjes uit en ik werd ook heel vermoeid eventjes.

Vandaag de eerste echte grote test. Na een heerlijke dag aan het strand en om te vieren dat mijn hechtingen/nietjes eruit zijn sinds vandaag besloten we vanavond om te gaan eten bij IKEA. Ik bestelde eigenlijk alleen een flesje Fristi, maar wilde wel even proberen hoe de dingen die ik normaal at altijd, nu zouden vallen. Het begon bij 1 frietje…gevolgd door nummer twee en drie….niks aan het handje. Daarna een half zweeds balletje en ook dit ging goed. Mijn vrouw had vis genomen met aardappelpuree en groente en vroeg of ik een stukje vis wilde proberen. Na twee stukjes zat ik tjokvol voelde ik….. echt raar hoor!! Zo weinig op en echt een heel vol gevoel. Ik hoefde ook echt niet meer te eten, maar eigenwijs als ik ben toch nog stukje vis genomen en dit was gewoon teveel merk ik. Werd er niet echt lekker van, hield wel alles gewoon binnen, maar weer begon ik te zweten en voelde ik me niet lekker. Vreemd gevoel blijft het en wellicht wordt het in de toekomst welo weer wat beter en gaat het wat gemakkelijker…..vooralsnog prefereer ik dus liever mijn crackertje kaas of soepje i.p.v. de vroegere “vette hap”.

Ach ja, je moet toch dingen uitproberen…..een beetje zoals het gezegde “Onderzoek alles en behoud al het goede”.

Operatie GBP

Vroeg opstaan deze morgen, want ik moet al om 7.00 uur in het ziekenhuis zijn. Daar aangekomen zit er al een bekende van mij bij de bloedprikbalie te wachten die vandaag dezelfde operatie zal ondergaan. Eventjes bloedprikken dus en dan door naar de afdeling , waar een plekkie gereserveerd is op kamer 109. Op deze kamer liggen twee heren en een ouderwetse ouwe zeur oma. Ik heb weer het geluk dat de twee heren in de loop van de ochtend naar huis mogen en ik dus de rest van de dag met deze zeur-oma mag doorbrengen. Zelfs het personeel zie ik af en toe zuchten als ze weer eens heeft gebeld of niet echt wil meewerken…. Ach ja…. Gewoon langs me heen laten gaan dan maar. In de planning ben ik nummer 4 op de lijst en dit betekent dat ik pas rond half twee richting OK mag. De tijd dood ik een beetje met het buurten bij anderen die ook aan het wachten zijn en een beetje lezen in de boeken die ik meegenomen heb. Om kwart over 1 komt de zuster dan met het elegante oranje operatiepakje en sexy ziekenhuisonderbroekje. Tijd om richting OK te gaan. In de wachtruimte krijg ik mijn infuus en daarna gaan we door naar operatiekamer 8, waar alles heel snel gaat. Een heel team van mensen om je heen, een vragenlijstje, armen die aan de zijkant vast worden gemaakt en tenslotte een kapje met zuurstof die op je mond gedrukt wordt.Overigens vond ik dit laatste niet heel erg prettig en kreeg het een beetje benauwd, maar voor dat ik het wist was ik ook onder zeil.


Het volgende moment is een uur of half vier….. ik word weer wakker…..en voel een enorm drukkend gevoel op mijn buik, dat best pijn doet. Het zijn de gassen die in je buik gespoten worden om er goed bij te kunnen , die er nu nog inzitten en er via beweging en boertjes en windjes laten uitmoeten. Pfff…wat een opgeblazen gevoel en de eerste 1,5 kilo val ik alleen al in die twee uur op de verkoeverkamer af,want ik denk dat ik zo’n 1,5 liter aan zweet ben verloren. Om half zes (als de pijnstelling een beetje zijn werk heeft gedaan) mag ik terug naar de afdeling. Het opgeblazen gevoel blijft, maar met de pijnstilling is het uit te houden en ik drink al wat water weer. De nacht was er eentje met tussenpozen….een paar keer wakker om naar de wc te moeten en uiteindelijk om half zes al klaar wakker.


Deze dag zou ik als alles goed gaat naar huis mogen, maar ’s ochtends zie ik dat nog niet echt zitten. Nog steeds last van dat opgeblazen gevoel en boertjes en windjes laten lukt gewoon niet. Ik beweeg wel veel en ook het eten gaat wel, al is het moeizaam en voel ik ieder hapje naar binnen gaan. In de middag word het beter en gaat het opgeblazen gevoel langzaam minder worden. Ik heb genoeg gedronken en gegeten om naar huis te mogen. Mijn ouders halen mij op en thuis hangt er een groot bord aan de deur met de tekst “Welkom Thuis”.  Het is fijn om weer thuis te zijn…… en nu maar de grote ontdekkingstocht naar herstel, eten en ritme.

gewoon door blijven ademen....

Zo, daar ben ik weer eventjes..... tijd om de volgers eens weer wat inzicht te geven in het leventje van mij van de afgelopen weken.


Ken je dat , als je je agenda openslaat op zondag en kijkt wat er de komende week op het programma staat, dat elke dag al bommetje vol staat gepland en er eigenlijk op zondag al geen nieuwe afspraken tussen kunnen? Zo zag mijn agenda er de afgelopen weken een beetje uit en ik was dan ook blij dat er avonden tussen zaten waar ik om 20.00 uur lekker op de bank kon ploffen, verstand op nul en effe in een boek duiken of lekker dom naar het kassie kijken.


Maar ik klaag niet hoor.....ik vind het eigenlijk best fijn om lekker bezig te zijn met van alles en nog wat....de enige valkuil af en toe is dat ik wel mijn gezin in de gaten moet houden, want dat moet op plek 1 staan....en deze weken is dat aardig gelukt.


De afgelopen weken waren in meerdere opzichten druk. Ten eerste heb ik natuurlijk gewoon een baan van 40 uur en met een naderende operatie in juli , vind ik het wel zo prettig dat ik voor die tijd mijn lopende onderzoeken zoveel mogelijk af heb. Deze deadline haal ik met gemak merk ik inmiddels, ook omdat ik er een aantal heb overgedragen aan een nieuwe collega die het allemaal nog een beetje moet leren en die ik alleen hoef te begeleiden.


Ten tweede begint de zomervakantie ook bijna en ook in onze kerkgemeente betekent dit dat ik wat betreft de Kidzclub ook een stapje terug doe in de zomer, echter de invallers moeten ook bediend worden van instructies en programma-inhoud. Daarnaast was afgelopen zondag de afsluiting van dit seizoen en dit gebeurde ook feestelijk waar de nodige voorbereiding ook nodig was. Dus ook hier ben ik vooral de afgelopen week druk geweest, maar zit het meeste werk hiervoor er nu ook op......wel ga ik zondag kijken naar de kick-off van het zomerprogramma om te kijken of het allemaal een beetje loopt....


Tenslotte is er natuurlijk ook het voortraject op mijn operatie. Iedere vrijdag kom ik bijeen met negen andere lotgenoten die in dezelfde tijd ook eenzelfde operatie ondergaan. Aan de hand van groepsgesprekken met dietiste, psycholoog, bewegingsdeskundige en arts worden we klaargestoomd en bewust gemaakt van alle facetten voor, rondom en na de operatie. Ik heb een fijne groep mensen om mij heen. Inhoudelijk is het allemaal teveel om hier neer te schrijven, er komt echt een enorme berg info op je af.....en daarbij ook een berg huiswerk. Een greep uit de bijeenkomsten en wat mij vooral is bijgebleven is het volgende.... wisten jullie dat?:


- mijn maag verkleind gaat worden van 1/1,5 liter naar 65 ml!!??
- ik na de operatie 6 weken lang bij mijzelf een trombose-spuitje mag zetten?
- je al licht bij kennis kan zijn als men de gaatjes nog dicht aan het hechten zijn?
- in de toekomst voor altijd vitamine/mineralen-pillen moet slikken??
- in de toekomst ik niet meer tegelijkertijd kan eten en drinken en dit moet scheiden??


etc.etc.etc.  en zo is er nog heel veel info.....


Ik heb er overigens wel heel veel zin in, kijk er niet tegenop, maar ben wel reuze benieuwd naar het leventje na de operatie..


Zo dat waren wel de drie hoofdzaken die de drukke agenda veroorzaken de afgelopen tijd. Tussendoor is mijn vrouw ook nog weggeweest een weekend naar Polen en genieten we ook als gezin regelmatig door het doen van leuke dingen....


Van de week heb ik voor het eerst mijn hengels gepakt overigens en ben twee uurtjes gaan vissen.....effe helemaal tot rust komen een de waterkant.....en net als die vissen onder water is het motto in deze drukte.... gewoon blijven door ademen!!

Voorlichting en POS

Vandaag had ik een dagje ziekenhuis.....hier mijn verhaal van vandaag:




Vanochtend vroeg opgestaan, want ik word om half acht verwacht in Rijnstate voor een dagje pre-operatieve screening en voorlichting voor mijn gastric bypass in juli. Wekkertje gezet en om half zeven weggereden, want er staat meestal op dat kleine stukje tussen Duiven en de afslag Arnhem-Noord file. Vandaag echter niet (ze hebben er wel een driebaansweg van gemaakt)...en dus kom ik 40 minuten te vroeg aan bij het ziekenhuis, dus eerst maar effe een nieuw ponskaartje laten maken. ..... Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.....stroomstoring bij de inschrijfbalies....hahaha......ik wacht eventjes af maar......

Toch maar besloten om naar de afdeling te gaan waar ik moet zijn...wel grappig eigenlijk....zit er al aardig vol met lotgenoten en de stoelen zijn megabreed....ik pas er nog twee keer in...hahaha.

Na het uitdelen van de bloedafnameformulieren, ben ik een van de eerste die bloed mag gaan prikken etc. Ik krijg voor de rest van de dag nummer 14 overigens met op hetzelfde papier de rest van de dagindeling. Er worden zeven buisjes bloed afgenomen en ik krijg een mooie pleister erop, echter na twee minuten begint deze al door te lekken....leve de bloedverdunners!!.....ik krijg nog wat extra watjes erop....haha.....en mag weer terug naar de wachtruimte.

Om 9.00 uur start de algemene voorlichting door een chirurg, diabetesverpleegkundige en de anesthesist. Een hele hoop info in een uurtje, maar gelukkig staan de powerpointpresentaties ook in de info-map....meest shocking wat ik hoorde was dat er tijdens de operatie een slang in je keel hangt (die neemt de ademhaling over) en dat je zelf 6 weken lang iedere dag een spuit moet zetten in je lichaam. Het is 10.00 uur en we gaan terug naar de eerste wachruimte, waar we gaan wachten op een individueel gesprek met de obesitasverpleegkundige gevolgd door een gesprek met de chirurg...

Wel lachen hier....komt net een echtgenoot van iemand weer binnen wandelen met het verhaal dat diverse mensen van de groep flink aan het bunkeren zijn beneden....haha....tja een van de laatste mogelijkheden wellicht....

Zo gesprekjes met beiden gingen vlug, ik had niet echt verdere vragen...chirurg ging akkoord met gastric bypass en met tien minuten stond ik weer buiten. Nu heb ik wel ff de tijd alvorens ik de afspraak bij apotheek heb. Kga maar eens een broodje ham halen tegen woekerprijs hier in Rijnstate.....moest namelijk nuchter bloedprikken en heb nog niks gegeten....(ja, ik weet...is niet optimaal).

Inmiddels zit de dag erop.....maar nog niet zoals ik gehoopt had. Bij de apotheek zijn mijn medicijnen genoteerd en wat nog restte was de POS. Waar ik vooral tegen opzag was dat een te hoge bloeddruk nog roet in het eten zou kunnen gooien, was dit niet het geval...hij was iets te hoog maar niet in hoge mate. Het zuurstof in mijn bloed was ook goed....echter mijn suikergehalte vanochtend was veel te hoog! (15). Ik legde uit dat ik vanochtend voor het bloedprikken ook mijn medicijnen nog niet had genomen en dat ik gisteren niet suikervrij had gegeten, maar de anesthesist vond dat ik moest kijken om voor de operatie nog een afspraakmte maken met mijn diabetesverpleegkundige om te kijken of we nog iets aan medicijnen konden verhogen. Ik moet dan ook nog een keer bloedprikken en dit alles moet doorgegeven worden aan de POS-poli. Na afloop van het gesprek zei de anethesist wel dat ik haar of een collega weer zou zien, dus volgens mij heeft dit geen directe gevolgen voor de operatie.....

Ik ben meteen naar ziekenhuis Zevenaar gereden om een afspraak te maken, maar doorgaans gaat dit niet op korte termijn, echter....ik had geluk...er was iemand uitgevallen voor morgenmiddag!......wordt vervolgd dus.

Meimaand Filmmaand

Meimaand Filmmaand van Veronica….wie is er niet groot mee geworden?  Op diverse avonden zendt Veronica dan de beste films uit…de zogenaamde blockbusters.  Zelf ben ik een liefhebber van films en dus kijk ik even op de site van Veronica welke films er zoal deze maand voorbij komen. Er staan een hoop films tussen die ik reeds gezien heb, maar wat mij opvalt en wat natuurlijk in deze eerste week van mei te verwachten is , zijn de films Valkyrie en Inglorious Bastards die deze week te zien zijn. Twee films die gaan over de Tweede Wereldoorlog in de week dat wij hier in Nederland eerst morgen de gevallen slachtoffers zullen herdenken om vervolgens zaterdag onze vrijheid te vieren. Naast het feit dat ik liefhebber ben van films, fascineert de Tweede Wereldoorlog mij ook. Van de week heb ik al een avond zitten kijken naar documentaires over de  geschiedenis van de opkomst van Adolf Hitler in de jaren 20 en 30. Vanwaar deze interesse zullen jullie je misschien afvragen?

Zelf denk ik dat het komt door een reis die ik in 1990 maakte met een groep medeleerlingen van de HAVO destijds van het Stedelijke ScholenGemeenschap Nijmegen.  In dat jaar brachten we met een groep ik geloof een week door in Oost-Duitsland en Tjechoslowakije. Deze reis heeft enorme indruk gemaakt, met name het bezoek dat we brachten aan kamp “Buchenwald”.

Dit voormalig concentratiekamp in 1937 opgericht. Het is gelegen op de Ettersberg, een forse met bossen begroeide heuvel acht kilometer ten noorden van Weimar. Het kamp is geheel door gevangenen zelf gebouwd. Nadat het terrein bouwrijp was gemaakt, werden de toegangspoort, de wachttorens en de prikkeldraadomheining aangelegd, zo ook de barakken en de SS-kazernes. In de nabijgelegen steengroeve werden door hen onder extreem zware en vaak gruwelijke omstandigheden de daarbij benodigde stenen gehouwen.

Ik herinner mij dit bezoek nog als de dag van gisteren. Tijdens de busreis richting dit kamp heerste er in het begin nog een jolige sfeer, maar zodra we de bossen inreden.  Ongeveer twee kilometer buiten de bebouwde kom van de stad begint de door de gevangenen zelf verharde weg, die naar het kamp leidt; berucht onder de naam ‘Bloedstraat’. De weg is voor een deel nog in oorspronkelijke staat. Evenwijdig hieraan liep de in 1943 eveneens door gevangenen aangelegde spoorbaan. Iedereen in de bus werd erg stil, terwijl onze geschiedenisleraar vertelde over deze weg en de spoorlijn die er naast lag. De bus kwam tot stilstand vlakbij de toegangspoort van Buchenwald. We liepen naar een bijgebouw en daar kregen we een uitleg over de geschiedenis van dit kamp en keken daarbij op een enorme maquette van het kamp. Ik herinner me nog dat dit al teveel werd voor 1 scholier die in tranen uitbartstte. Na het verhaal mochten we het kamp betreden, door de poort (met daarop de tekst “Jedem das Seine”. En daar stond je dan…..opeen grote grijze kille vlakte (de appelplaats). In mijn herinnering was die erg groot en stond er alleen in de verte een gebouw en rechts van ons verder op het crematorium. Een beetje verdwaasd liepen we er rond, eerst naar het gebouw in de verte. Dat was ingericht als tentoonstelling van de barre omstandigheden waarin de Joden in verkeerden. Er stonden nog wat oude stapelbedden met daarbij de foto’s uit die tijd. Na dit gebouw gingen we richting crematorium…..wow dat was erg heftig. Ik herinner mij o.a. een meetlat om de lengte op te meten. Je kent het wel , zo’n meetlat die je ook wel eens bij de huisarts ziet….echter met dit verschil dat er aan de andere kant van de muur in die tijd een duitse soldaat stond om iedere jood die tegen die muur moest staan om zich te laten opmeten een nekschot kreeg. Vervolgens werden ze meteen verbrand in de ovens die in de ruimte ernaast waren gemaakt. Gruwelijk om te zien en een naar gevoel bekroop je gewoon. Al met al een bezoek dat erg veel indruk op mij heeft gemaakt…..haast onbegrijpelijk dat dit heeft plaatsgevonden ooit.

Morgen dus Dodenherdenking in Nederland…..ik ga voor het eerst hier in Duiven naar de kerkdienst ervoor gevolgd door een stille tocht naar het monument aan het einde van onze straat.....een moment om stil te staan, terug te denken en wellicht ook wel om een vraag te stellen:

“Lieve God, soms begrijp ik het niet meer….als ik terug denk aan de Tweede Wereldoorlog….waarom?...waarom greep U niet in?......waarom moesten er 50 miljoen Joden sterven?...Joden aan wie U Uw belofte deed?...wat was Uw plan met hen?.......”.

Ik hoop op een dag het antwoord te mogen krijgen van U…….het houdt mij bezig….al 22 jaar…

Maicel