Vroeg opstaan deze morgen, want ik moet al om 7.00 uur in het ziekenhuis zijn. Daar aangekomen zit er al een bekende van mij bij de bloedprikbalie te wachten die vandaag dezelfde operatie zal ondergaan. Eventjes bloedprikken dus en dan door naar de afdeling , waar een plekkie gereserveerd is op kamer 109. Op deze kamer liggen twee heren en een ouderwetse ouwe zeur oma. Ik heb weer het geluk dat de twee heren in de loop van de ochtend naar huis mogen en ik dus de rest van de dag met deze zeur-oma mag doorbrengen. Zelfs het personeel zie ik af en toe zuchten als ze weer eens heeft gebeld of niet echt wil meewerken…. Ach ja…. Gewoon langs me heen laten gaan dan maar. In de planning ben ik nummer 4 op de lijst en dit betekent dat ik pas rond half twee richting OK mag. De tijd dood ik een beetje met het buurten bij anderen die ook aan het wachten zijn en een beetje lezen in de boeken die ik meegenomen heb. Om kwart over 1 komt de zuster dan met het elegante oranje operatiepakje en sexy ziekenhuisonderbroekje. Tijd om richting OK te gaan. In de wachtruimte krijg ik mijn infuus en daarna gaan we door naar operatiekamer 8, waar alles heel snel gaat. Een heel team van mensen om je heen, een vragenlijstje, armen die aan de zijkant vast worden gemaakt en tenslotte een kapje met zuurstof die op je mond gedrukt wordt.Overigens vond ik dit laatste niet heel erg prettig en kreeg het een beetje benauwd, maar voor dat ik het wist was ik ook onder zeil.
Het volgende moment is een uur of half vier….. ik word weer wakker…..en voel een enorm drukkend gevoel op mijn buik, dat best pijn doet. Het zijn de gassen die in je buik gespoten worden om er goed bij te kunnen , die er nu nog inzitten en er via beweging en boertjes en windjes laten uitmoeten. Pfff…wat een opgeblazen gevoel en de eerste 1,5 kilo val ik alleen al in die twee uur op de verkoeverkamer af,want ik denk dat ik zo’n 1,5 liter aan zweet ben verloren. Om half zes (als de pijnstelling een beetje zijn werk heeft gedaan) mag ik terug naar de afdeling. Het opgeblazen gevoel blijft, maar met de pijnstilling is het uit te houden en ik drink al wat water weer. De nacht was er eentje met tussenpozen….een paar keer wakker om naar de wc te moeten en uiteindelijk om half zes al klaar wakker.
Deze dag zou ik als alles goed gaat naar huis mogen, maar ’s ochtends zie ik dat nog niet echt zitten. Nog steeds last van dat opgeblazen gevoel en boertjes en windjes laten lukt gewoon niet. Ik beweeg wel veel en ook het eten gaat wel, al is het moeizaam en voel ik ieder hapje naar binnen gaan. In de middag word het beter en gaat het opgeblazen gevoel langzaam minder worden. Ik heb genoeg gedronken en gegeten om naar huis te mogen. Mijn ouders halen mij op en thuis hangt er een groot bord aan de deur met de tekst “Welkom Thuis”. Het is fijn om weer thuis te zijn…… en nu maar de grote ontdekkingstocht naar herstel, eten en ritme.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten