2012 .....what happened?

Begin van het jaar begonnen met bloggen. Het begin was aardig, plaatste aardig wat stukjes op mijn blog, tot aan juli…..toen werd het stil. Nu het jaar bijna voorbij is, toch maar even een terugblik op het afgelopen jaar, wat in veel opzichten een life-changing jaar is geweest.

In mijn eerste blog schreef ik over mijzelf aan de hand van wat onderwerpen. Het lijkt mij leuk om deze onderwerpen hier weer de revue te laten passeren.

Werk:

Op mijn werk heb ik een topjaar gehad. Als pilot-eenheid voor “het nieuwe werken” een Ipad erbij gekregen, waar ik dankbaar gebruik van maak. Daarnaast een hoop vrijheid, met daarbij uiteraard wel je verantwoordelijkheid (tenslotte ben je wel in loondienst). Veel onderzoeken gedraaid, waarbij de onderzoeken bij goudhandelaren en gebruikte vrachtwagens-boeren de meest interessantste waren om te doen. Een aantal nieuwe collegas ook mogen verwelkomen en de kneepjes van het vak kunnen overbrengen. Dieptepunt dit jaar was echter de teamdag….verzamelen in 026, met de bus naar Papendal, rondleiding aldaar o.a. langs smerige trainingscomplexen…enfin….  Vlug vergeten!!

Liefde/Passie:

Afgelopen jaar was liefde/passie een onderwerp dat niet heel vanzelfsprekend was in huize Peters. In het kader van ieder huisje heeft zijn kruisje was het voor ons een moeilijk relationeel jaar. Moeilijk is wellicht nog licht uitgedrukt, want wat dat betreft hebben we een flinke crisis achter de rug waarbij we nauwelijks met elkaar communiceerde, langs elkaar heen leefde en het soms erg kon knallen hier in huis. Inmiddels waren we wel beide gestart met gesprekken met een psycholoog, maar in september van  het jaar besloten we dat het beter was  om even uit elkaar te gaan. Twee weken lang ging ik terug  naar mijn ouders in Nijmegen. Ik had er moeite mee, mistte de kinderen ontzettend, maar het heeft onze relatie wel goed gedaan. Vanaf het moment dat ik terugkwam gaat het steeds weer beter tussen ons… gelukkig maar!

Op de andere gebieden van passie en liefde die ik in mijn eerste blog beschreef is alles wel zo’n beetje hetzelfde gebleven. NEC speelt een wisselvallig seizoen met hoogte- en dieptepunten, mijn bediening binnen de Kidzclub blijft geweldig en ik speel nog steeds graag een spelletje onder het genot van wat old-skool hip-hop muziek.

Worstelingen:

Begin van het jaar sloot ik mijn blog af met de mededeling dat er wat hoop gloorde aan de horizon m.b.t. mijn eeuwige worsteling met het overgewicht. Wie mijn blog heeft gevolgd heeft kunnen lezen dat ik op 16 juli van dit jaar geopereerd ben en een gastric-bypass operatie heb ondergaan. Wat een life-changing moment is dit geweest tot nu toe. Mijn leven zoals ik dat kende compleet op zijn kop. Andere eet-gewoontes, anders denken, bezig zijn met medicijnen, gewichtsverlies, meer beweging etc .etc.etc. Een aantal nieuwe mensen leren kennen vanuit de groep van de Obesitas Kliniek, waar ik goede contacten mee onderhoud. Nu aan het aan van het jaar kan ik zeggen dat het me goed gaat wat betreft deze worsteling!

Tot slot wil ik nog stil staan bij een tweetal personen, die onafhankelijk van elkaar, er binnen 1 week voor kozen om zelf een einde te maken aan hun nog jonge levens. Ik hoop dat ze hun rust hebben kunnen vinden daarboven…nogmaals we zullen jullie missen Bastiaan en Jolanda !!

Maicel

Energie, waar ben je?

Zo, de afgelopen 24 uur een fysieke inzinking gehad. Heb heel veel geslapen en moest echt rustig aandoen.  Oorzaak?  Narcose nog in mijn lichaam? Te veel gedaan de afgelopen dagen? Te weinig gegeten en daardoor weinig energie?

Het zal wel een combinatie van deze drie zijn. Natuurlijk zal er best nog wat narcose in het lichaam zitten, maar goed daar denk ik niet teveel aan. De afgelopen dagen heb ik inderdaad misschien wel teveel gedaan. Het was mooi zomerweer en ik ben iemand die er graag op uit trekt, dingen onderneemt….. echter je moet ook naar je lichaam luisteren en zeker in je achterhoofd houden dat je een zware maagoperatie achter de rug hebt. Maar zoals gezegd, ga ik er graag op uit, dus van de week al een keer met de auto naar Kleve gereden, door naar de jaarmarkt in Groesbeek, een ochtendje wezen vissen (2,5 uurtjes maar), met de dames naar het strand geweest, wat boodschapjes gedaan en gisteren nog effe in de hitte wezen midgetgolfen in Hoch Elten. Daarnaast is het qua eten en drinken best nog een zoektocht en als ik het zo bekijk, krijg ik gewoon te weinig binnen, al haal ik de hoeveelheid zuivel wel met gemak dagelijks.

Kortom… gisterenavond ging ik effe liggen op bed om 17.00 uur en werd ik 20.15 uur wakker gemaakt door mijn vrouw. Vervolgens de avond beneden op de bank doorgebracht om de opening van de Olympische Spelen te zien, waar ik ergens bij de binnenkomst van Equador in slaap viel om vervolgens door een harde onweersknal wakker te schrikken en te zien dat ik de Nederlandse equipe heb gemist. Vandaag ook veel moeten rusten en een luie dag ingelast. Morgen maar weer eens verder kijken…..

De eerste hapjes ......

Nee, dit is geen verhaal over de eerste hapjes van mijn dochtertje, want die is inmiddels twee jaar en draait de hand niet meer om voor een stuk pizza-shoarma of een bordje boerenkool.  Het verhaal van deze keer gaat over de eerste echte uitdaging na mijn operatie van zo’n anderhalve week terug.

Voorschriften van het ziekenhuis zijn minimaal 5 dagen vloeibaar eten en daarna kijken wat je langzaam kan eten in wat vastere vorm. Wel alles heel goed kauwen is verder het advies. Aan deze voorschriften hou ik me en het vloeibare eten is gewoon makkelijk. Bekertjes melk, yoghurtdrank en vla gaat allemaal goed. Ik herken al het gevoel van “vol” zitten. Ook de dagelijkse fruitbehoefte gaat er vloeibaar makkelijk in. Van eigen gepureerd fruit met wat kaneel tot de fruitpotjes Olvarit….no problemo. Gepureerd vlees of groente vind ik niks, maar als alternatief bloemkoolsoep of tomatensoep is weer geen probleem. Het blijft voorlopig dus een ontdekkingstocht.

De afgelopen dagen al wat uitgeprobeerd met vaster voedsel. ’s Ochtends een crackertje met kaas gaat al goed. Een klein stukje gehaktbal lukte ook en vanochtend heb ik een gekookt ei op. Vooralsnog reageer ik goed op al wat ik binnenkrijg. Ik merk wel dat ik de tijd moet nemen met eten en drinken. Gisteren dronk ik een glas melk vrij vlot leeg met dit warme weer, maar dat viel niet echt goed. Het zweet brak me eventjes uit en ik werd ook heel vermoeid eventjes.

Vandaag de eerste echte grote test. Na een heerlijke dag aan het strand en om te vieren dat mijn hechtingen/nietjes eruit zijn sinds vandaag besloten we vanavond om te gaan eten bij IKEA. Ik bestelde eigenlijk alleen een flesje Fristi, maar wilde wel even proberen hoe de dingen die ik normaal at altijd, nu zouden vallen. Het begon bij 1 frietje…gevolgd door nummer twee en drie….niks aan het handje. Daarna een half zweeds balletje en ook dit ging goed. Mijn vrouw had vis genomen met aardappelpuree en groente en vroeg of ik een stukje vis wilde proberen. Na twee stukjes zat ik tjokvol voelde ik….. echt raar hoor!! Zo weinig op en echt een heel vol gevoel. Ik hoefde ook echt niet meer te eten, maar eigenwijs als ik ben toch nog stukje vis genomen en dit was gewoon teveel merk ik. Werd er niet echt lekker van, hield wel alles gewoon binnen, maar weer begon ik te zweten en voelde ik me niet lekker. Vreemd gevoel blijft het en wellicht wordt het in de toekomst welo weer wat beter en gaat het wat gemakkelijker…..vooralsnog prefereer ik dus liever mijn crackertje kaas of soepje i.p.v. de vroegere “vette hap”.

Ach ja, je moet toch dingen uitproberen…..een beetje zoals het gezegde “Onderzoek alles en behoud al het goede”.

Operatie GBP

Vroeg opstaan deze morgen, want ik moet al om 7.00 uur in het ziekenhuis zijn. Daar aangekomen zit er al een bekende van mij bij de bloedprikbalie te wachten die vandaag dezelfde operatie zal ondergaan. Eventjes bloedprikken dus en dan door naar de afdeling , waar een plekkie gereserveerd is op kamer 109. Op deze kamer liggen twee heren en een ouderwetse ouwe zeur oma. Ik heb weer het geluk dat de twee heren in de loop van de ochtend naar huis mogen en ik dus de rest van de dag met deze zeur-oma mag doorbrengen. Zelfs het personeel zie ik af en toe zuchten als ze weer eens heeft gebeld of niet echt wil meewerken…. Ach ja…. Gewoon langs me heen laten gaan dan maar. In de planning ben ik nummer 4 op de lijst en dit betekent dat ik pas rond half twee richting OK mag. De tijd dood ik een beetje met het buurten bij anderen die ook aan het wachten zijn en een beetje lezen in de boeken die ik meegenomen heb. Om kwart over 1 komt de zuster dan met het elegante oranje operatiepakje en sexy ziekenhuisonderbroekje. Tijd om richting OK te gaan. In de wachtruimte krijg ik mijn infuus en daarna gaan we door naar operatiekamer 8, waar alles heel snel gaat. Een heel team van mensen om je heen, een vragenlijstje, armen die aan de zijkant vast worden gemaakt en tenslotte een kapje met zuurstof die op je mond gedrukt wordt.Overigens vond ik dit laatste niet heel erg prettig en kreeg het een beetje benauwd, maar voor dat ik het wist was ik ook onder zeil.


Het volgende moment is een uur of half vier….. ik word weer wakker…..en voel een enorm drukkend gevoel op mijn buik, dat best pijn doet. Het zijn de gassen die in je buik gespoten worden om er goed bij te kunnen , die er nu nog inzitten en er via beweging en boertjes en windjes laten uitmoeten. Pfff…wat een opgeblazen gevoel en de eerste 1,5 kilo val ik alleen al in die twee uur op de verkoeverkamer af,want ik denk dat ik zo’n 1,5 liter aan zweet ben verloren. Om half zes (als de pijnstelling een beetje zijn werk heeft gedaan) mag ik terug naar de afdeling. Het opgeblazen gevoel blijft, maar met de pijnstilling is het uit te houden en ik drink al wat water weer. De nacht was er eentje met tussenpozen….een paar keer wakker om naar de wc te moeten en uiteindelijk om half zes al klaar wakker.


Deze dag zou ik als alles goed gaat naar huis mogen, maar ’s ochtends zie ik dat nog niet echt zitten. Nog steeds last van dat opgeblazen gevoel en boertjes en windjes laten lukt gewoon niet. Ik beweeg wel veel en ook het eten gaat wel, al is het moeizaam en voel ik ieder hapje naar binnen gaan. In de middag word het beter en gaat het opgeblazen gevoel langzaam minder worden. Ik heb genoeg gedronken en gegeten om naar huis te mogen. Mijn ouders halen mij op en thuis hangt er een groot bord aan de deur met de tekst “Welkom Thuis”.  Het is fijn om weer thuis te zijn…… en nu maar de grote ontdekkingstocht naar herstel, eten en ritme.

gewoon door blijven ademen....

Zo, daar ben ik weer eventjes..... tijd om de volgers eens weer wat inzicht te geven in het leventje van mij van de afgelopen weken.


Ken je dat , als je je agenda openslaat op zondag en kijkt wat er de komende week op het programma staat, dat elke dag al bommetje vol staat gepland en er eigenlijk op zondag al geen nieuwe afspraken tussen kunnen? Zo zag mijn agenda er de afgelopen weken een beetje uit en ik was dan ook blij dat er avonden tussen zaten waar ik om 20.00 uur lekker op de bank kon ploffen, verstand op nul en effe in een boek duiken of lekker dom naar het kassie kijken.


Maar ik klaag niet hoor.....ik vind het eigenlijk best fijn om lekker bezig te zijn met van alles en nog wat....de enige valkuil af en toe is dat ik wel mijn gezin in de gaten moet houden, want dat moet op plek 1 staan....en deze weken is dat aardig gelukt.


De afgelopen weken waren in meerdere opzichten druk. Ten eerste heb ik natuurlijk gewoon een baan van 40 uur en met een naderende operatie in juli , vind ik het wel zo prettig dat ik voor die tijd mijn lopende onderzoeken zoveel mogelijk af heb. Deze deadline haal ik met gemak merk ik inmiddels, ook omdat ik er een aantal heb overgedragen aan een nieuwe collega die het allemaal nog een beetje moet leren en die ik alleen hoef te begeleiden.


Ten tweede begint de zomervakantie ook bijna en ook in onze kerkgemeente betekent dit dat ik wat betreft de Kidzclub ook een stapje terug doe in de zomer, echter de invallers moeten ook bediend worden van instructies en programma-inhoud. Daarnaast was afgelopen zondag de afsluiting van dit seizoen en dit gebeurde ook feestelijk waar de nodige voorbereiding ook nodig was. Dus ook hier ben ik vooral de afgelopen week druk geweest, maar zit het meeste werk hiervoor er nu ook op......wel ga ik zondag kijken naar de kick-off van het zomerprogramma om te kijken of het allemaal een beetje loopt....


Tenslotte is er natuurlijk ook het voortraject op mijn operatie. Iedere vrijdag kom ik bijeen met negen andere lotgenoten die in dezelfde tijd ook eenzelfde operatie ondergaan. Aan de hand van groepsgesprekken met dietiste, psycholoog, bewegingsdeskundige en arts worden we klaargestoomd en bewust gemaakt van alle facetten voor, rondom en na de operatie. Ik heb een fijne groep mensen om mij heen. Inhoudelijk is het allemaal teveel om hier neer te schrijven, er komt echt een enorme berg info op je af.....en daarbij ook een berg huiswerk. Een greep uit de bijeenkomsten en wat mij vooral is bijgebleven is het volgende.... wisten jullie dat?:


- mijn maag verkleind gaat worden van 1/1,5 liter naar 65 ml!!??
- ik na de operatie 6 weken lang bij mijzelf een trombose-spuitje mag zetten?
- je al licht bij kennis kan zijn als men de gaatjes nog dicht aan het hechten zijn?
- in de toekomst voor altijd vitamine/mineralen-pillen moet slikken??
- in de toekomst ik niet meer tegelijkertijd kan eten en drinken en dit moet scheiden??


etc.etc.etc.  en zo is er nog heel veel info.....


Ik heb er overigens wel heel veel zin in, kijk er niet tegenop, maar ben wel reuze benieuwd naar het leventje na de operatie..


Zo dat waren wel de drie hoofdzaken die de drukke agenda veroorzaken de afgelopen tijd. Tussendoor is mijn vrouw ook nog weggeweest een weekend naar Polen en genieten we ook als gezin regelmatig door het doen van leuke dingen....


Van de week heb ik voor het eerst mijn hengels gepakt overigens en ben twee uurtjes gaan vissen.....effe helemaal tot rust komen een de waterkant.....en net als die vissen onder water is het motto in deze drukte.... gewoon blijven door ademen!!

Voorlichting en POS

Vandaag had ik een dagje ziekenhuis.....hier mijn verhaal van vandaag:




Vanochtend vroeg opgestaan, want ik word om half acht verwacht in Rijnstate voor een dagje pre-operatieve screening en voorlichting voor mijn gastric bypass in juli. Wekkertje gezet en om half zeven weggereden, want er staat meestal op dat kleine stukje tussen Duiven en de afslag Arnhem-Noord file. Vandaag echter niet (ze hebben er wel een driebaansweg van gemaakt)...en dus kom ik 40 minuten te vroeg aan bij het ziekenhuis, dus eerst maar effe een nieuw ponskaartje laten maken. ..... Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.....stroomstoring bij de inschrijfbalies....hahaha......ik wacht eventjes af maar......

Toch maar besloten om naar de afdeling te gaan waar ik moet zijn...wel grappig eigenlijk....zit er al aardig vol met lotgenoten en de stoelen zijn megabreed....ik pas er nog twee keer in...hahaha.

Na het uitdelen van de bloedafnameformulieren, ben ik een van de eerste die bloed mag gaan prikken etc. Ik krijg voor de rest van de dag nummer 14 overigens met op hetzelfde papier de rest van de dagindeling. Er worden zeven buisjes bloed afgenomen en ik krijg een mooie pleister erop, echter na twee minuten begint deze al door te lekken....leve de bloedverdunners!!.....ik krijg nog wat extra watjes erop....haha.....en mag weer terug naar de wachtruimte.

Om 9.00 uur start de algemene voorlichting door een chirurg, diabetesverpleegkundige en de anesthesist. Een hele hoop info in een uurtje, maar gelukkig staan de powerpointpresentaties ook in de info-map....meest shocking wat ik hoorde was dat er tijdens de operatie een slang in je keel hangt (die neemt de ademhaling over) en dat je zelf 6 weken lang iedere dag een spuit moet zetten in je lichaam. Het is 10.00 uur en we gaan terug naar de eerste wachruimte, waar we gaan wachten op een individueel gesprek met de obesitasverpleegkundige gevolgd door een gesprek met de chirurg...

Wel lachen hier....komt net een echtgenoot van iemand weer binnen wandelen met het verhaal dat diverse mensen van de groep flink aan het bunkeren zijn beneden....haha....tja een van de laatste mogelijkheden wellicht....

Zo gesprekjes met beiden gingen vlug, ik had niet echt verdere vragen...chirurg ging akkoord met gastric bypass en met tien minuten stond ik weer buiten. Nu heb ik wel ff de tijd alvorens ik de afspraak bij apotheek heb. Kga maar eens een broodje ham halen tegen woekerprijs hier in Rijnstate.....moest namelijk nuchter bloedprikken en heb nog niks gegeten....(ja, ik weet...is niet optimaal).

Inmiddels zit de dag erop.....maar nog niet zoals ik gehoopt had. Bij de apotheek zijn mijn medicijnen genoteerd en wat nog restte was de POS. Waar ik vooral tegen opzag was dat een te hoge bloeddruk nog roet in het eten zou kunnen gooien, was dit niet het geval...hij was iets te hoog maar niet in hoge mate. Het zuurstof in mijn bloed was ook goed....echter mijn suikergehalte vanochtend was veel te hoog! (15). Ik legde uit dat ik vanochtend voor het bloedprikken ook mijn medicijnen nog niet had genomen en dat ik gisteren niet suikervrij had gegeten, maar de anesthesist vond dat ik moest kijken om voor de operatie nog een afspraakmte maken met mijn diabetesverpleegkundige om te kijken of we nog iets aan medicijnen konden verhogen. Ik moet dan ook nog een keer bloedprikken en dit alles moet doorgegeven worden aan de POS-poli. Na afloop van het gesprek zei de anethesist wel dat ik haar of een collega weer zou zien, dus volgens mij heeft dit geen directe gevolgen voor de operatie.....

Ik ben meteen naar ziekenhuis Zevenaar gereden om een afspraak te maken, maar doorgaans gaat dit niet op korte termijn, echter....ik had geluk...er was iemand uitgevallen voor morgenmiddag!......wordt vervolgd dus.

Meimaand Filmmaand

Meimaand Filmmaand van Veronica….wie is er niet groot mee geworden?  Op diverse avonden zendt Veronica dan de beste films uit…de zogenaamde blockbusters.  Zelf ben ik een liefhebber van films en dus kijk ik even op de site van Veronica welke films er zoal deze maand voorbij komen. Er staan een hoop films tussen die ik reeds gezien heb, maar wat mij opvalt en wat natuurlijk in deze eerste week van mei te verwachten is , zijn de films Valkyrie en Inglorious Bastards die deze week te zien zijn. Twee films die gaan over de Tweede Wereldoorlog in de week dat wij hier in Nederland eerst morgen de gevallen slachtoffers zullen herdenken om vervolgens zaterdag onze vrijheid te vieren. Naast het feit dat ik liefhebber ben van films, fascineert de Tweede Wereldoorlog mij ook. Van de week heb ik al een avond zitten kijken naar documentaires over de  geschiedenis van de opkomst van Adolf Hitler in de jaren 20 en 30. Vanwaar deze interesse zullen jullie je misschien afvragen?

Zelf denk ik dat het komt door een reis die ik in 1990 maakte met een groep medeleerlingen van de HAVO destijds van het Stedelijke ScholenGemeenschap Nijmegen.  In dat jaar brachten we met een groep ik geloof een week door in Oost-Duitsland en Tjechoslowakije. Deze reis heeft enorme indruk gemaakt, met name het bezoek dat we brachten aan kamp “Buchenwald”.

Dit voormalig concentratiekamp in 1937 opgericht. Het is gelegen op de Ettersberg, een forse met bossen begroeide heuvel acht kilometer ten noorden van Weimar. Het kamp is geheel door gevangenen zelf gebouwd. Nadat het terrein bouwrijp was gemaakt, werden de toegangspoort, de wachttorens en de prikkeldraadomheining aangelegd, zo ook de barakken en de SS-kazernes. In de nabijgelegen steengroeve werden door hen onder extreem zware en vaak gruwelijke omstandigheden de daarbij benodigde stenen gehouwen.

Ik herinner mij dit bezoek nog als de dag van gisteren. Tijdens de busreis richting dit kamp heerste er in het begin nog een jolige sfeer, maar zodra we de bossen inreden.  Ongeveer twee kilometer buiten de bebouwde kom van de stad begint de door de gevangenen zelf verharde weg, die naar het kamp leidt; berucht onder de naam ‘Bloedstraat’. De weg is voor een deel nog in oorspronkelijke staat. Evenwijdig hieraan liep de in 1943 eveneens door gevangenen aangelegde spoorbaan. Iedereen in de bus werd erg stil, terwijl onze geschiedenisleraar vertelde over deze weg en de spoorlijn die er naast lag. De bus kwam tot stilstand vlakbij de toegangspoort van Buchenwald. We liepen naar een bijgebouw en daar kregen we een uitleg over de geschiedenis van dit kamp en keken daarbij op een enorme maquette van het kamp. Ik herinner me nog dat dit al teveel werd voor 1 scholier die in tranen uitbartstte. Na het verhaal mochten we het kamp betreden, door de poort (met daarop de tekst “Jedem das Seine”. En daar stond je dan…..opeen grote grijze kille vlakte (de appelplaats). In mijn herinnering was die erg groot en stond er alleen in de verte een gebouw en rechts van ons verder op het crematorium. Een beetje verdwaasd liepen we er rond, eerst naar het gebouw in de verte. Dat was ingericht als tentoonstelling van de barre omstandigheden waarin de Joden in verkeerden. Er stonden nog wat oude stapelbedden met daarbij de foto’s uit die tijd. Na dit gebouw gingen we richting crematorium…..wow dat was erg heftig. Ik herinner mij o.a. een meetlat om de lengte op te meten. Je kent het wel , zo’n meetlat die je ook wel eens bij de huisarts ziet….echter met dit verschil dat er aan de andere kant van de muur in die tijd een duitse soldaat stond om iedere jood die tegen die muur moest staan om zich te laten opmeten een nekschot kreeg. Vervolgens werden ze meteen verbrand in de ovens die in de ruimte ernaast waren gemaakt. Gruwelijk om te zien en een naar gevoel bekroop je gewoon. Al met al een bezoek dat erg veel indruk op mij heeft gemaakt…..haast onbegrijpelijk dat dit heeft plaatsgevonden ooit.

Morgen dus Dodenherdenking in Nederland…..ik ga voor het eerst hier in Duiven naar de kerkdienst ervoor gevolgd door een stille tocht naar het monument aan het einde van onze straat.....een moment om stil te staan, terug te denken en wellicht ook wel om een vraag te stellen:

“Lieve God, soms begrijp ik het niet meer….als ik terug denk aan de Tweede Wereldoorlog….waarom?...waarom greep U niet in?......waarom moesten er 50 miljoen Joden sterven?...Joden aan wie U Uw belofte deed?...wat was Uw plan met hen?.......”.

Ik hoop op een dag het antwoord te mogen krijgen van U…….het houdt mij bezig….al 22 jaar…

Maicel

The kick-off....

Het weekend zit erop en voor mij eigenlijk een korte vakantie want ik was de afgelopen week vrij en heb vooral genoten van mijn gezin en leuke dingen gedaan. Zoals bekend naar de dierentuin geweest, waar ik een levensveranderend telefoontje kreeg, afgelopen woensdag was het kinderfeestje van mijn oudste dochter en afgelopen vrijdag had ik een papa/jongste dochter-dagje, terwijl de andere dames "uit" waren.

Gisteren naar mijn home-town Nijmegen geweest...even langs mijn oom gegaan om zijn terras met de hogedruk weer twee tinten lichter en mosvrij te maken en daarna door naar mijn ouders om vanuit daar naar de Goffert te gaan voor de kick-off van de wedstrijd NEC tegen Heerenveen. Pffff...wat een domper....eerste helft heer en meester en een 2-0 voorsprong...maar na 90 minuten stond er een ontluisterende 2-4 op het scorebord..

Vandaag besloten om toch maar naar mijn eigen gemeente te gaan om de dienst daar bij te wonen in plaats van een ritje richting Barneveld. Voornaamste reden was toch omdat er een doopdienst in het verschiet lag en dat toch bijzondere gebeurtenissen zijn....en bijzonder was het......wat op het laatste moment besloot een vrouw om zich te laten dopen, nadat ze de afgelopen weken daarmee geworsteld had. Geen smoesjes meer, geen uitwegen...vandaag liet zij zich dopen om te laten zien dat zij haar verdere leven aan met Jezus aan haar zij wil leven......echt supergaaf!!

Tenslotte is deze 15e april ook de kick-off ter voorbereiding op mijn gastric bypass operatie. Deze zal in juli ergens plaats gaan vinden en ik wil toch in goede conditie zijn en daar naartoe werken. Dit zal o.a. gebeuren samen met de kliniek in Velp, maar ik ban vandaag daar zelf al mee begonnen. De komende weken ga ik langzaam werken naar de periode voor de operatie waar ik o.a. een week of drie alleen maaltijdvervangers in vloeibare vorm moet eten. De eerste stap die ik vandaag gezet heb ik  het afscheid  nemen  van twee C's in mijn huidige leven....Candy en Chocolate.....en deze te vervangen voor een F...van fruit. Een mooie eerste stap naar een gezondere leefstijl. Eens kijken hoe dit zal gaan verlopen de komende weken......ik hou jullie op de hoogte!

40 dagen voorbij..... en wat een mooi begin!

Hallo allemaal, hier ben ik weer terug van weggeweest. De afgelopen 40-dagen Twitter- en Facebookloos geweest en eigenlijk kan ik zeggen dat ik maar heel weinig uberhaupt van het internet gebruik heb gemaakt. Ik moet zeggen dat het de eerste dagen wel verleidelijk was, maar hoe verder in deze periode, hoe makkelijker het was en ik eigenlijk merkte dat mijn internetgedrag niet noodzakelijk was en best veel tijd kost. Deze tijd heb ik de afgelopen tijd besteed aan tijd met Hem in allerlei vormen en ik kan zeggen....het was goed. Op Goede Vrijdag nog de kruisiging herdacht en afgelopen zondag Zijn wederopstanding.

En toen waren de 40-dagen en Pasen voorbij en begint het "gewone" leven weer....met natuurlijk de grote vraag....hoe deel ik mijn leven in na deze 40-dagen tijd? In de afgelopen veertig dagen heb ik kritisch kunnen kijken naar o.a. mijn internetgedrag en daarom besloten om dit gewoon te gaan minderen en juist tijd vrij te maken voor andere zaken. Natuurlijk blijf ik tweets verzenden, berichtjes plaatsen op facebook en andere posts "liken", maar ik probeer hier ook enige matiging in aan te brengen. Een regel die ik voor mijzelf instel is dat ik na 21.30 uur 's avonds bijvoorbeeld niet meer wil internetten....een mooie nieuwe challenge dus....!!

In de vorige alinea gaf ik aan dat het "gewone" leven weer begon, maar op de eerste dag van de gewone week (dinsdag) kreeg ik een telefoontje wat mijn "gewone"leven drastisch zal gaan veranderen. Precies 8 weken na de screening bij het NOK kreeg ik het bericht dat de chirurg definitief goedkeuring heeft gegeven aan het behandeltraject incl. een gastric bypass operatie. Wat heb ik hier naar uitgekeken en toch de laatste week steeds meer in spanning gezeten, maar ik ben erg blij en dankbaar nu dat de duidelijkheid er is. De komende maanden staan in het teken van een leefstijlverandering en deze operatie. Ik zal jullie uitgebreid op de hoogte houden van alles hierom heen, te beginnen met een mooie animatie van wat men nu precies gaan doen ergens in juli met mij...

to be continued....

De eerste zeven dagen

Vorige week woensdag dus begonnen met de 40-dagenperiode met daarbij de voornemens om te gaan vasten middels drie keer daags een maatijdvervanger en onthouding van het gebruik van Hyves, Twitter en Facebook. Nu, een week later een terugblik op deze dagen.

Allereerst het vasten dan maar. Dit is net anders gelopen dan ik had verwacht helaas. Ik ben de eerste twee dagen goed begonnen, echter aan het eind van dag twee kreeg ik enorme last van maagkrampen en buikloop. Ik voelde mij niet lekker, had ook last van hoofdpijn (waarschijnlijk te weinig gedronken) en daardoor had ik geen zin in ontbijt op dag drie. Ik besloot daarom voor een deel van de drie maaltijden op een dag alternatief te gaan indelen en deze te gebruiken als broodmaaltijd. Geen luxe, geen extras, maar simpelweg een sobere broodmaaltijd. Mijn vastenperiode ging er dus anders uitzien, namelijk uit maaltijdvervangers en sobere broodmaaltijden en i.v.m. De hoofdpijn meer vocht. Tot op de dag van vandaag hou ik dit goed vol.

Zoals al eerder aangegeven levert het vasten mij niet meer andere tijd op en doe ik dit ook een beetje voor mijzelf en daarom ook daarnaast de keuze m.b.t. de sociale media. Ik heb de afgelopen dagen pas echt gemerkt hoeveel tijd ik er voorheen in kwijt was. De eerste dagen waren best moeilijk, omdat ik op mijn gsm nog steeds een melding kreeg als iemand had gereageerd op voornamelijk facebook. Sterk geweest en gedacht....als het belangrijk was had hij/zij mij wel gebeld. Op dag twee overigens nog een hachelijk moment meegemaakt, omdat mijn broertje mij wist te melden dat ik op die dag alweer een tweet de wereld in had gestuurd. Na wat navraag bij hem gedaan te hebben, bleek dat mijn jongste dochter tijdens het spelen van een spelletje op de Ipad op een knopje had gedrukt wat automatisch een soort reclametweet onder mijn naam verzond. Na een weekje geen social media moet ik toegeven dat het in het begin moeilijk was, maar nu mis ik het ook niet....en belangrijker...ik lijk zeeen van tijd over te hebben? Tijd die ik nu besteed aan Hem, door te lezen in Zijn woord, door in gesprek te gaan met Hem, door te denken aan Hem in mijn dagelijkse gang van zaken i.p.v. effe facebook en twitter checken.

Samengevat.....het gaat goed de eerste week, het voelt goed deze eerste week en het zet me ook aan het denken deze eerste week...met name over dag 41 en verder.....want ik ga er steeds meer achterkomen de komende tijd hoe waardevol de tijd met Hem is in relatie met de tijd die ik voorheen op de sociale media doorbracht.....

To be continued!

40 dagentijd

Komende woensdag start voor vele christenen de 40-dagentijd (de periode voor Pasen), beter bekend als de vastentijd.  Met Pasen wordt gevierd dat Jezus niet meer dood is maar leeft. Hij heeft de dood overwonnen. De wederopstanding staat centraal in het christelijke geloof.


Het Paasfeest wordt dit jaar 0p 8 april gevierd. De periode hieraan voorafgaande wordt de 40-dagentijd genoemd; deze loopt van 22 februari tot en met 7 april. Als je goed telt zijn dit 46 dagen. Waarom dan 40-dagentijd?. Dit komt, omdat de 6 zondagen die in deze periode vallen, niet als vastendag gerekend worden en derhalve niet meegeteld worden.
Een groot feest kan pas dan echt gevierd worden als er een intensieve voorbereiding aan vooraf is gegaan. De periode van de 40-dagentijd is van oudsher een tijd van inkeer, bezinning en gebed ter voorbereiding op Pasen.


Goed, een periode dus van bezinning vooral, het dichter willen leven bij God, je uitstrekken naar Hem, meer gericht zijn op Hem dan op de dagelijkse dingen in je leven. Onze voorganger vertelde vanochtend dat dit in allerlei vormen kan en daar ben ik nu de hele dag al over aan het nadenken.


Vasten is zeker een optie die in mijn gedachten voorkomt, echter soms vraag ik me dan af...tja Maicel....dat doe je wellicht ook juist voorjezelf....want het is ook nodig. Goed das idd waar, maar ik heb toch besloten om te gaan vasten in de vorm van zeer minimaal eten de komende 40-dagentijd, waarbij de laatste 24 uur ik volledig ga vasten.


Persoonlijk vind ik dit nog niet genoeg en zoek ik nog naar een andere uitdaging om gedeeltes van het dagelijkse leven niet te spenderen aan de dagelijkse dingetjes, maar die gedeeltes juist aan Hem te wijden in welke vorm dan ook (gebed, lezen, muziek luisteren). Als ik dan de dagelijkse bezigheden bekijk (slapen, werken, eten, gezinstijd en eigen tijd) is het het meest logisch dat ik deze tijd ga verruilen voor mijn dagelijkse eigen tijd. Dan is de vraag....wat doe ik doorgaans veel in mijn eigen vrije tijd? Nou een van de dingen die veel tijd in beslag neemt in mijn dagelijkse leven is de tijd die ik spendeer aan Facebook en Twitter (de bekende social media op het internet). Ik heb daarom besloten om mij hiervan vanaf komende woensdag volledig te onthouden........(aaarrggghhh typ ik dit nu echt??).


Dus voor degene die denken waar mijn tweets zijn gebleven of geen "likes" op facebook meer krijgen...... het antwoord hierop vind je hierboven....nu nog 40-dagen volhouden....


Maicel

stap 2: Screening NOK

Screening NOK Velp, 14 februari 2012

Vandaag staat de screening gepland bij de Nederlandse Obesitas Kliniek in Velp. Ik moet er om kwart voor negen zijn en aangezien het kleine stukje a12 tussen Duiven en Velp iedere ochtend vaststaat vertrek ik ruim op tijd. Een goed begin is het halve werk zegt men en geen idee hoe het komt, maar een kwartiertje later ben ik er al, geen file, geen erge vertraging, kon gewoon doorrijden....een goed begin dus. Ik ben er al veel te vroeg en neem plaats in de wachtkamer, waar ik een bekende van het eerdere orienterende gesprek tegenkomde man die net als ik van een lekker stuk vlees houdt eal vlug gaat het gesprek over de tussenliggende periode en we leren elkaar een beetje kennen en herkennen. Ondertussen zijn er nog twee andere dames gearriveerd die ook voor de screening komen. We zijn dus met z'n viertjes, maar worden uiteraard wel apart gescreend. Een zorgcoordinator ontvangt ons en we moeten achter een grote Apple pc wat vragenlijsten invullen en ze legt uit hoe de ochtend eruit zal gaan zien. Meteen een tegenvaller voor mij was dat ze aangaf dat het advies wat de kliniek aan de chirurg gaat afgeven, wij dit niet medegedeeld krijgen. Dit is een soort beleidsbesluit en dat betekent dat ik moet wachten op het uiteindelijke besluit van de chirurg en dit kan vier tot acht weken duren. Het wordt dus een spannende tijd....

Ik krijg deze ochtend totaal vier gesprekken met respectievelijk een bewegingsdeskundige, een arts, een psycholoog een dietiste. De bewegingsdeskundige was, zoals allemaal overigens, een aardige vrouw en we hebben het daar gehad over de beweging/sport die ik heb en vooral waarom ik dat te weinig heb. Als tip gaf ze nog mee dat het in de toekomst zinvol is om mij aan sport te commiteren, zodat er die bekende stok is achter de deur. Meteen een oproep....iemand tips?? Nog even een fietstest gedaan en mijn eerste gesprek zat erop. Weer terug naar de wachtkamer.

Ik zat net en daar was de arts al voor het volgende gesprek/keuring. Omdat ze niet over het medische dossier beschikte vahet ziekenhuis of huisarts eerst een aantal standaardvragenlijsten en her en der wat dieper op de zaken ingegaan medisch gezien. Daarna nog een lichamelijke keuring waarbij gekeken werd naar ogen, keel, hals, buik, nieren, lever en benen. Gekeken werd naar lichamelijke afwijkingen o.a. Moet zeggen dat ze koude handen had en het geen prettig gevoel was toen ze op mijn lever aan het drukken was. Overigens gaf ze aan dat dat bij de meeste mensen met overgewicht pijnlijker is. Na afloop gaf  zij aan dat zij geen contra-indicaties zag voor een operatie.

Vervolgens de gesprekken met psycholoog en dietiste, waarbij vooral ingegaan werd bij de  gedachtengang, je stemming, je stressfactor etc.etc.....je innerlijke kant samengevat. In beide gesprekken voelde ik mij wederom op mijn gemak en was ik ook een open boek (wat ik persoonlijke zelf erg belangrijk vind bij een screening). Inhoudelijk ga ik dit niet allemaal hier neerzetten, maar het waren goede gesprekken, waar ik met een goed gevoel op terugkijk.

En toen was de screening voorbij....mijn conclusie...heb er een goed gevoel aan overgehouden....het is nu te hopen dat dit goede gevoel vertaald wordt naar een goed/positief advies naar de chirurg en dat deze dit advies overneemt. Voor ik hier uitsluitsel overheb zijn we minimaal 1 tot 2 maanden verder....

To be continued....

Breng orde in je leven (part 1)

Begonnen in het boek “Breng orde in je (innerlijke) leven”geschreven door Gordon MacDonald. Na een tamelijk lang voorwoord begint hoofdstuk 1 met een memo-blaadje met daarop de tekst “Als mijn innerlijke leven op orde is,dan is dat omdat ik ervan overtuigd ben dat de persoonlijke wereld van de geest moet heersen over de uiterlijke wereld van de activiteit”.

Uhm….ok??...das een lekkere binnenkomer om over na te denken. Hoofdstuk 1 dan maar….het zinkgatsyndroom heeft het als titel en het beschrijft in het kort dit syndroom….het punt waarop alles in je leven in 1 klap dreigt in te storten,  vergelijkbaar met wat er een keer in Florida gebeurt is met een stuk ingedroogd land dat van het een op andere moment hetgeen op dat stuk land stond niet meer kon dragen en letterlijk instortte tot een groot gat in de grond waar auto’s, snelwegen etc.etc. in kunnen verdwijnen…zomaar plotsklaps…..

Het hoofdstuk leert ons twee werelden ontdekken. De een is heel herkenbaar, dat is onze buitenwereld. Het uiterlijke leven wat we leiden, meetbaar, zichtbaar en te ontwikkelen. Ik heb het hier over werk, statussymbolen, vrije tijd, bezittingen en ons sociale netwerk.

De andere ligt veelal verborgen en is onze innerlijke wereld waarin onze keuzen en waarden bepaald worden, we tot ons zelf kunnen komen en in stilte kunnen zijn. Voor mij was dit besteen eye-opener om te beseffen dat we als mens in twee geheel verschillende werelden leven.

Onder de druk van onze westerse cultuur zijn we al vlug geneigd om die binnenwereld, ons innerlijk leven te negeren……totdat???......we inderdaad een keer instorten.

Het boek beschrijft vervolgens dat het bestaan van ons innerlijke leven niet genegeerd of verwaarloosd moet worden, want uiteindelijk komt er een moment dat dit innerlijke leven, wat je kunt vergelijken met een fundament, geen draagkracht meer heeft en we als mens geestelijk en wellicht fysiek instorten.

Vragen die je jezelf kunt stellen en waarover je kan nadenken zijn o.a.:

-          Neem ik regelmatig de tijd om mijn innerlijke leven op orde te brengen?

-          Wat is mijn innerlijke leven eigenlijk en hoe ziet deze eruit?

Hoofdstuk 1 geeft een kort antwoord op deze laatste vraag namelijk “ Het fundament wat solide dient te zijn voor al onze  activiteiten en goed bedoelde bezigheden”.

Dit eerste gedeelte van het boek eindigt zoals hij begon…met een memoblaadje met daarop de tekst “Als mijn innerlijke leven op orde is,dan is dat omdat ik er dagelijks voor kies die staat van ordelijkheid te bewaken”

To be continued…

Ps. een kleine vooruitblik op de komende week, waarin voor mij maar 1 dag telt....dinsdag a.s. heb ik de screening bij de Nederlandse Obesitas Kliniek. Hier zal ik gesprekken aangaan met arts, psycholoog, dieetist, en bewegingsdeskundige...waarna zij de komende twee weken tot een advies moeten komen richting chirurg.....hopelijk wordt dit advies een positief advies.....spannende tijd dus!! 

Boyz in da Hood (part 2)

Zaterdagavond, niet veel op tv, dus settle ik me maar weer eens achter de laptop, surf naar youtube en zoek daar een lekkere playlist van HipHop-muziek. Met het geluid van vette beats, kicksnares en high-hats op de achtergrond ga ik maar eens verder met het tweede gedeelte van mijn liefde voor de Hip-Hop cultuur.

Zoals al aangegeven kwam ik in mijn tienerjaren in aanraking met de hip-hop muziek en dus ben ik nog steeds liefhebber van de old-school rap uit die tijd. Op een gegeven moment kwam er ook een stroming opzetten van rappers die men de Gangsta-rap noemde. Deze kwam voort uit de getto’s en het taalgebruik in deze raps was vaak gewelddadig en seksistisch. Het vond zijn oorsprong in Amerika en was de strijd tussen rappers van de West Coast, East Coast en het Zuiden. Rappers als Dr. Dre, Eazy-E, 2Pac, Ice-Cube etc.etc. vochten de strijd zowel verbaal als soms ook fysiek uit met rappers als 50 Cent, Notorious B.I.G.  en Jay-Z.  In deze strijd zijn er ook twee moorden gepleegd die gerelateerd worden aan deze bendestrijd; ik refereer hier aan de moord op 2Pac en Notorious B.I.G.

Persoonlijk heb ik niet veel met deze gangsta-rap gehad. In het begin luisterde ik nog wel veel naar de muziek van N.W.A. (West-Coast) maar voor de rest heeft het mij nooit zo kunnen boeien.

Intussen ontdekte ik wel de Nederlandstalige rapmuziek die in opkomst kwam. Rapmuziek in de Nederlandse taal boeide mij en met name de lyrische hoogstandjes in eigen taal vind ik geweldig. Een van de eerste Nederlandse rappers in die tijd waarvan ik zijn werk begin te bewonderen was die van Peter Kops, beter bekend als Extince.  Zijn album “Binnenlandse Funk” zit nog steeds in het cd-mapje in mijn auto. Het nummer waarmee hij Nederland veroverde destijds was “Spraakwater”, nog steeds een lyrisch toppertje.

Naast Extince ,waren er ook nog groepen als de Osdorp Posse, Postmen en artiesten als Brainpower,  Yukkie-B, Def Rhymz en Duvel die tot de eerste generatie behoorde. Persoonlijk heb ik mij bij deze generatie vooral gehouden tot het werk van Extince. Wat later (eind jaren negentig) was er de tweede generatie die zich meldde aan het front, zoals daar kwamen Lange Frans & Baas B, Opgezwolle, Raymzter , Jawat etc.etc. Heb met deze generatie en hun raps niet veel gehad…ik blijf hangen in die old school shit…hahahaha

Bijzondere aandacht wil ik nog besteden  aan een artiest die rond het jaar 2000 van zich liet spreken met bijzondere stem, bijzondere beats en bijzonder uiterlijk. Het was de blanke rapper Eminem wiens muziek ik erg tof vond. Zijn stem in combinatie met echt gave beats en sounds in zijn nummers maakte dat ik een aantal cd’s van hem kocht. Hij was erg populair, daarintegen ook zeer controversioneel in zijn teksten die in sommige nummers erg aanstootgevend zijn.

Met mijn kennismaking met God, ben ik mij ook gaan verkennen op de vraag of er ook Christelijke Rap op de markt is en welke lyrics deze rappers verkondigen. Na wat gegoogle stuitte ik op een buitenlandse rapper genaamd KJ-52, die qua stem en sound veel op Eminem lijkt, alleen zijn zijn teksten vriendelijker. Hij schreef zelfs een nummer voor Eminem, genaamd “Dear Slim” als tegenhanger van het nummer “Stan” dat Eminem uitbracht.

Een volgende stap in mijn zoektocht was of er ook christelijke nederlandstalige rap bestond. Zo her en der vond ik wel wat werk van de band “Ernst van de Zaak” op internet, maar dit had het net niet voor mij. Voorlopig heb ik 1 cd in de auto van een christelijke rapgroep. Ze heten ‘’ Damascus” en hun eerste cd-release vorig jaar heeft mij verrast. Erg goed album (hoe meer ik de nummers luister, hoe beter ze worden). Hieronder een clip van de band.

Mzzl! 

026 vs. N.E.C. Nijmegen

Zondagavond, tijd voor mijn blog en beloofd vooruitzicht van de komende week. Was al bezig met een stukje van Boyz in da Hood part 2, maar vanavond gaan beiden niet aan bod komen. Vandaag schreef mijn cluppie N.E.C. namelijk een stukje geschiedenis om in het stadion van de aartsrivaal uit 026 te winnen…voor het eerst in 33 jaar!!

Vanaf kleins af aan ga ik naar N.E.C.  toe. Geboren en getogen in Nijmegen en dus steun je de plaatselijke voetbalclub als je gek bent van het spelletje. Een lange periode ging ik alle wedstrijden, van oefenwedstrijden tot aan alle uit- en thuis duels zowel in Ere- als Eerstedivisie. Nu is er een gezinnetje bijgekomen hier en ga ik de thuiswedstrijden, enkele uitwedstrijden en indien mogelijk een Europese wedstrijd. Ik heb als supporter goede als slechte tijden gekend , echter mijn steun aan NEC is onvoorwaardelijk en de club heeft een plekje in mijn hart veroverd.

Ieder voetbalclub heeft wel een andere club waarmee de verstandhoudingen niet zo heel erg lekker liggen. Voor NEC is dat die club 19 kilometer noordelijker met geel/zwarte shirts…voor het gemak noem ik ze maar 026. De verstandhouding tussen beide clubs en hun supporters is een soort van water en vuur of vriendelijker gezegd een soort van Tom en Jerry- achtige relatie. Vele malen speelden we al tegen elkaar. Opvallend in de reeks duels die we tegen elkaar speelden is dat de laatste decennia de thuisclub vaak won of in ieder geval niet verloor. Opvallend was ook dat dit jaar die club uit 026 voor het eerst in twaalf jaar ofzo met de overwinning wegging in ons stadion. Een enorme domper voor ons als supporter. Een dag om vroeg onder de wol te kruipen en zo vlug mogelijk die dag alles te vergeten.

Vandaag was de hervatting van de competitie na de winterstop. Op competitieprogramma stond de wedstrijd 026 – N.E.C. in het glasbakachtige stadion in 026. N.E.C. had wat goed te maken, want twee keer verliezenin een seizoen van 026…dat zou erg pijnlijk zijn…., echter volgens de statistieken had N.E.C. in 026 de laatste 33 jaar!! niet weten te winnen.

De aftrap was om 12.30 uur, om ongeveer 14.23 werd de wedstrijd afgeblazen door de scheidsrechter. Wat er in die tussentijd gebeurde en daarna…..??....zie hieronder

Leroy George gaat nu de geschiedenisboeken in , samen met een andere Nijmeegse baas...Nuytinck:

Vele volgers zullen wellicht niet kunnen begrijpen wat voor gevoel dit losmaakt bij menig supporter. Ik heb er vanmiddag een traantje bij weggepikt en de rest van deze zondagavond ben ik te vinden op de diverse supporterssites, youtube, facebook, twitter en overal waar deze wedstrijd besproken wordt.

Forza NEC !

Stap 1.....Orientatiegesprek NOK

Zo, vrijdagavond, de TV staat aan en vandaag kan ik lekker lui op de bank blijven hangen met me laptopje op schoot. Heb het eerlijk gezegd wel nodig , want afgelopen drie avonden was ik elders en de nachten zijn deze week erg kort en onregelmatig doordat de jongste in het gezin last heeft van tandjes doorkomen en wellicht niet helemaal lekker in haar vel zit, waardoor ze veel aan het huilen is ’s nachts. Tijd om maar weer eens tijdens de uitzending van Voetbal International mijn blog weer eens bij te werken. Drukke week geweest, veel gezien, gedaan en gelezen en zo langzaam aan leef ik ook weer naar die speciale voetbalwedstrijd toe van zondag a.s. , echter deze keer wil ik in mijn blog verder gaan met de stap die ik eind 2011 heb gezet, namelijk het voornemen om een Gastric Bypass te ondergaan.

In de tweede week van de kerstvakantie kreeg ik een telefoontje van de Nederlandse Obesitas Kliniek te Velp met de uitnodiging  om donderdagmiddag 19 januari mij te melden bij de kliniek voor het oriënterend groepsgesprek. Zo gezegd, zo gedaan en dus liep ik afgelopen donderdag de wachtkamer binnen. Ik was alleen gegaan (Brigitte bleef thuis bij de kidz), maar een aantal mensen had ook hun partner meegenomen zag ik in de wachtkamer en in de meeste gevallen was wel te zien wie de partner was en wie voor de behandeling gaat. Het oriënterend gesprek gebeurt in groepsverband (zoals het hele traject vaak met groepssessie te maken heeft). Na een korte introductie over het ontstaan van de Nederlandse Obesitas Kliniek is het tijd voor een voorstelrondje. Opvallend hierin vond ik dat er van de 9 aanmeldingen er 4 bijzitten die al eerder een keer een maagbandje hebben laten plaatsen. Nu had ik al van een aantal mensen gehoord dat ik niet voor die optie moest gaan, maar het feit dat er nu 4 mensen bijzaten van forse omvang die al een hele tijd met een maagbandje lopen, versterkte mijn gevoel wel om niet voor een maagband te gaan.

Na het voorstelrondje benadrukt de spreekster van de middag dat het behandeltraject geen dieetclub is en dat alleen de operatie niet de oplossing is voor het probleem overgewicht. De visie van het traject is duidelijk een verandering van leefstijl, waarbij een operatie gezien moet worden als een hulpmiddel. Vervolgens legt ze in het kort uit wie er allemaal bij zo’n behandeltraject betrokken zijn en wat zij doen. De volgende personen begeleiden je:

-         -  Psycholoog (die dan vooral de aandacht gaat vestigen op de periode die voor je ligt en niet het verleden, die zich gaat bezighouden met je gedachtegang omtrent voedsel en allerlei ander terreinen)

-         -  Chirurg (deze beste man voert de operatie uit, maar das logisch zou Johan Cruijff zeggen)

-        -   Arts/Nurse-practioner (de begeleidend arts die gedurende het traject je gezondheidstoestand , bloedwaarden e.d. in de gaten houdt)

-       -   Diëtiste (die niet allerlei lijstjes voor je gaat maken wat je moet eten, maar zich meer bezig gaat houden over bewustwording tijdens het eten, mindfull eten, de keuzes die je maakt, je gedachtegang over eten en hij/zij speelt ook een begeleidende rol richting operatie als het gaat over wat je de weken ervoor allemaal moet/mag eten)

-        -   Bewegingsdeskundige (deze kijkt naar wat voor bewegingspatroon/sport e.d. bij je past. Hierbij wordt gekeken naar gedrag en gedachten bij beweging in het dagelijks leven en wat je vooral leuk vind om te doen

.

-       -    Zorgcoordinator (dit is de persoon die de eerste gesprekken doet met je, die de meet- en weegmomenten ook verzorgt etc.etc.).

Hierna wordt in het kort het gehele traject besproken wat in het kort neerkomt op de volgende stappen: oriëntatiegesprek, intake/screening, advies uitbrengen naar chirurg, eindadvies van de chirurg, voorbereiding operatie, operatie, nazorgtraject. Hierover zal ik later nog wel wat uitgebreider ingaan. Over de tijdsspanne zal ik hier ook niet ingaan, omdat deze nogal kan verschillen.

Vervolgens legt onze spreekster de 3 mogelijke operaties uit en wat men dan eigenlijk van binnen bij je doet. De drie mogelijkheden zijn een maagbandje (die ik dus niet wil), een gastric sleeve of een gastric bypass. Het is te ingewikkeld om deze operaties inhoudelijk hier uit te werken en dan zou de blog ook wel heel lang worden…;-)…maar voor de nieuwsgierigen…google maar eens of kijk op YouTube…daar hebben ze hele mooie animaties ervan.

Aan het eind van deze voorlichting is het tijd om te beslissen of je door wil gaan en of je je wilt opgeven voor de screening. Wie A zegt moet B zeggen in mijn geval en als eerste (ik zat vlak bij de spreekster) lever in mijn ingevulde formulier in en we kunnen meteen de screening plannen zegt ze. Bij deze dan ook gedaan en stap 2 (screening) staat gepland voor donderdagmorgen de 14^e februari.

To be continued... 

Worship

In mijn eerste blog, waar ik een introductie gaf mijzelf noemde ik een aantal liefdes/passies op die deel uitmaken van mijn leven. Voor de volgers die niet zo goed kunnen onthouden, dit waren in onwillekeurige volgorde Muziek, God en Voetbal. Deze drie dingen kunnen  alle drie iets gezamenlijks hebben namelijk …..AANBIDDING.

Wie herinnert zich niet in de jaren 80 de band “Doe Maar” en de beelden van jonge tienermeisjes die flauw vielen bij concerten door hun aanbidding van de leden van de band? Hetzelfde gebeurde  overigens voor popsterren als  de Beatles, Michael Jackson en Madonna. Heden ten dage worden popsterren als Lady Gaga, Justin Bieber en hier in Nederland de heren Nick en Simon door horden mensen als hun idolen gezien en aanbeden.

Met voetbalclubs kan het net zo verkeren, Er zijn supporters die hun club aanbidden.  Hun club staat boven alles, voor die club gaan zij door het vuur en in extreme vorm voor hun club zouden ze willen sterven. Mooi om te zien zijn de diverse sfeeracties die supporters organiseren voor hun club, mooi zijn vaak de liederen die zij gezamenlijk in het stadion ten gehore brengen. Minder mooi is dat de diepe liefde voor hun club, soms ook omslaat in haat voor een andere club met soms dodelijke afloop.

De derde vorm van aanbidding is die van God. Christenen die geloven in God aanbidden en brengen lofprijzing aan hun God en daar gaat deze blog eigenlijk een beetje over. Aanbidden, wat is dat eigenlijk?  Als je het woord “aanbidden”opzoekt in het woordenboek kom je daar de betekenissen (een God) vereren, erg bewonderen of liefhebben tegen.  Als ik in deze context het wil gaan hebben over aanbidding tot God dan is voor mij aanbidding tegen God en tegen mijzelf zeggen hoe groot, rechtvaardig en hoe liefdevol Hij is. Ik doe dit meestal in gebed, echter vaker doe ik dit anders en komen voor mij twee van mijn liefdes/passies samen namelijk God en Muziek. Om ook in dit blog mij een stukje bloot te geven, zal ik hier een geheim onthullen….ik hou van muziek, ik hou van zingen en in plaats dat ik dit doe tijdens het douchen, doe ik dit ongegeneerd in de auto met de radio/CD hard aan als ik onderweg ben.  Ik vind het heerlijk om te zingen….geniet bij het voetballen als er gezamenlijk een lied word aangeheven, maar vind het ook fijn om via liederen God te lofprijzen. Aanbidding en lofprijzing  worden heel vaak gelinkt met zang. Zang is mijn favoriete vorm van lofprijzing en afgelopen weekend heb ik dit volop kunnen doen. Afgelopen zaterdag was er een aanbiddingsavond met Reni en Elisa Krijgsman in een klein zaaltje in het Gelderse Zetten. Samen met twee andere mensen uit onze gemeente ben ik daar naartoe gegaan om door middel van zang God eer te brengen. Vanavond ben ik net terug uit Veenendaal, waar er een zogenaamde “Singin” was in de plaatselijke sporthal waar meer 600 mensen bijeenwaren om via het zingen van liederen lof te prijzen.  Door dit soort dingen geniet ik volop en tank ik weer energie voor de komende week.

Owja, de komende week….ik beloofde jullie om vooruit te blikken om de komende week iedere zondag. Vorige week al niet gedaan zie ik op mijn blog, dus laat ik dit maar wel eens doen deze week om niet meteen al teleurstelling te veroorzaken bij de lezers van mijn blog. Eens kijken, qua werk heb ik een drukke week met drie bedrijfsbezoeken in respectievelijk Druten, Giesbeek en Dieren. In gezinnetje Peters staat deze week het afmaken van de slaapkamer (laatste stukje schilderen), met Nina naar de tandarts en hopelijk een spoedig herstel van Thirza (heeft last van doorkomende tandjes) op het programma. Op geestelijke niveau zit ik dinsdagavond bij de cursus “op weg naar innerlijke vrijheid”, woensdagavond bij de cursus “Discipelschap” en heb ik donderdagavond een etentje met het kernteam van de Kidzclub.  Op dezelfde dag heb ik overigens een oriëntatiegesprek inzake de eventuele Gastric Bypass operatie en we sluiten de week af met de Gelderse Derby tussen NEC en Vitesse, waar ik helaas niet bij ben, omdat ik zondag de kinderen van groep 1-2-3 in de Kidzclub ga vertellen over het leven van Jezus toen hij een jaar of twaalf was. Ik wens iedereen een goede week toe….enne mocht je mij in de auto zien zitten en denken…joh wat is Maicel aan het doen?......Ik ben aan het lofprijzen!

Boyz in da Hood (part 1)

Het moet ergens in 1986 zijn geweest. Ik woonde nog bij mijn ouders in de wijk Hatert in Nijmegen. Wekelijks zat ik klaar met mijn vingers op de knoppen “play”en “rec” van mijn cassetterecorder om muziek uit de Top 40 op te nemen. De zomerhit “Holiday Rap” van 1986 was mijn eerste kennismaking met rapmuziek en het begin van de liefde voor Hip-Hop. De “Holiday Rap” was natuurlijk een commerciële hype, maar via de jongens uit de buurt waar we ’s middags en soms ’s avonds mee buiten waren leerde ik al snel de hip-hop scene kennen. Eigen bestaat deze scene uit een viertal elementen te weten,  Rappen en Beatboxen, DJ zijn (scratchen en mixen), Graffiti en Breakdance.  De Hip-Hop cultuur kent zijn geschiedenis in de eind jaren zeventig in the Bronx (New York) waar op de zogenaamde block-parties (wijkfeesten) de eerste hip-hop muziek te horen was.

In mijn middelbare schooltijd was ik vooral bezig met het luisteren naar rapmuziek (incl. beatbox) en graffiti hoorde er ook bij. Laat ik beginnen met de rapmuziek. Een vriend van mij destijds leerde mij al vlug dat “Holiday Rap” commerciële troep was en hij kocht zijn platen (je weet wel van die vinylschijven) bij de Waaghals in Nijmegen, waar de echte hip-hop muziek te koop was. Middagen heb ik op zijn kamer gezeten om te luisteren naar nummers van Schooly-D, T-la-Rock, Boogie Down Productions, Doug E Fresh, Public Enemy, Just-Ice, Beasty Boys en vele anderen. Mijn liefde voor de rapmuziek was geboren en al vlug kocht ik zelf ook lp’s van mijn gespaarde zakgeld. Mijn eerste lp was die van Just-Ice (Back to the Old School) met als favoriete nummers Latoya en Gangster of Hip-Hop. Hieronder de song "Latoya".

Zoals al gezegd, bij de hip-hop cultuur hoorde ook Graffiti en zo ging het ook bij ons in Hatert. In onze wijk waren de achterkanten van de gymzalen gelegen aan de Couwenbergstraat  en de plek onder de Kanaalbrug de plekken waar veel geoefend werd met Graffiti. In de Graffiti-scene werd Hatert vooral vertegenwoordigt door de Graffiti-namen (tagnamen) DSam en Beat. Mijn eerder genoemde kameraad ging schuil achter de tagnaam “Rebel” (later “Rebl”). In de graffiti-scene maakte je kunstwerken op een muur met spuitbussen (zogenaamde pieces) en probeerde je je graffitinaam zoveel mogelijk zichtbaar te maken (taggen). Wij waren echt broekies wat dat betreft en konden niet op tegen gerenomeerde graffiti-artiesten  in Nijmegen als Wizzard, Cissy, DSam, Yel, Atac en nog een paar waarvan ik mij de naam niet herinner. Deze gasten hingen altijd rond in het stadhuis en herinner mij nog dat we met zelfgemaakte graffiti op een stukje textiel die onze moeders achter op onze trainingsjasjes had genaaid de aandacht probeerden te trekken van deze artiesten…hahahahaha. Al vlug waren er een aantal vrienden die samen een graffiti-clubje vormden waar ik ook deel uit maakte…de ASA….wat stond voor Amazing Street Artists. Wat vonden wij ons stoer zeg!! Graffiti heeft natuurlijk ook zijn keerzijde…het was super illegaal en je moest zorgen dat je niet “gesnapt” werd door de politie. Eenmaal is dat mij niet gelukt en werd ik samen met een kameraad opgepakt ’s nachts terwijl mijn ouders dachten dat ik aan het logeren was. Een goede les, 3 dagen een alternatieve straf moeten doen (via bureau Halt) en tevens het einde van mijn actieve graffiti-carriere.

Met het einde van mijn graffiti-periode ging mijn liefde voor rap-muziek niet over. Een van de beste albums in die tijd die werd gemaakt was naar mijn mening het album It Takes a Nation or Millions to hold us Back van Public Enemy. Ieder nummer op deze lp was een pareltje en ik zou wel alle clips hier willen plaatsen, echter dit ga ik niet doen. Het filmpje wat hieronder te zien is van een optreden van de band in Nederland in 1988. In dit filmpje is rond 7:50 het nummer Dont believe the Hype te horen, mijn favoriete nummer van die lp.

Totzover mijn kennismaking met de Hip-Hop scene…..in deel 2 meer verhalen over de artiesten, het fenomeen Nederhop en antwoord op de vraag Hip-Hop en Christenen…gaat dat samen?

Peace Y’all !!!

The past few days…..

Zo het gezinnetje Peters is weer terug van een midweekje weg. De afgelopen dagen bivakkeerden we in een bungalow in het plaatsje Hoge Hexel (dat ligt in Overijssel). Zoals al een keer aangehaald hadden we het als gezin de laatste maanden niet echt gemakkelijk en besloten we om er effe een paar dagen lekker uit te gaan om de focus lekker op ons viertjes richten. Om een lang verhaal kort te maken…..we hebben genoten, het heeft ons goed gedaan, foto’s staan op mijn facebookpagina…kortom een goede start van het jaar 2012.

De afgelopen dagen ook “stille tijd” ingepland ’s avonds i.p.v. voor de tv of laptop/Ipad te hangen. Wellicht scheelde het dat ik niet de beschikking had over internet in de bungalow, maar probeer deze ingeplande “stille”tijd nu ook door te trekken naar het dagelijkse leven in Duiven. Onderdeel van deze stille tijd was het lezen van het boek “Breng je (innerlijk) leven op orde” Gordon MacDonald. Naast het lezen van dit boek, maak ik voor mijzelf ook van ieder hoofdstuk een samenvatting. Deze zal ik het komende jaar (ben niet zo’n hele fanatieke en snelle lezer) hier ook op mijn blog plaatsen.

Tenslotte nog het volgende. De afgelopen twee weken ben ik wat cryptisch geweest over goede voornemens of dat 2012 een spannend jaar gaat worden. Er is veel gevraagd wat ik nu van plan ben of wat er te gebeuren staat. Zoals iedereen in het vorige blog heeft kunnen lezen, had dit “iets”te maken met de worsteling die al sinds mijn tienerjaren gaande is….”overgewicht”.

Al vanaf de basisschool ben ik altijd te zwaar geweest en dan bedoel ik niet een beetje te zwaar maar echt “levensgevaarlijk” zwaar. In 2002 kwam voor mij al verwachte conclusie van diabetes type II erbij. Talloze dieetpogingen heb ik reeds ondernomen en in 2008 slaagde ik erin om  zoveel kilo’s af te vallen, dat mijn suikerwaarden/cholesterolgehalte  weer normaal werden. Vanaf 2008 ging het aanvankelijk best goed al merkte ik dat ik ontzettend veel moest doen om maar überhaupt op gewicht te blijven. Ondanks perioden waarbij ik echt niet teveel of verkeerd at en daarnaast drie keer per week naar de sportschool ging kwam ik soms langzaam weer aan. In perioden waarbij ik mij niet zo goed voelde (en er dus wel gesnoept werd of onregelmatig gegeten werd en ik geen zin had om te sporten) gingen de kilo’s er sneller aan. Mijn suikerwaarden stegen weer ietsjes, cholesterol werd te hoog net zoals de bloeddruk en langzaam aan werd het medicijnendoosje weer voller. In 2011 (maart) werd ik op een midweekje weg op de eerste dag getroffen door een hartinfarct. Achteraf bleek het een lichte te zijn zonder blijvende schade aan het hart. Ondanks dat dit toch echt wel een signaal voor mij weer is geweest, waren de privé-omstandigheden niet ideaal de afgelopen tijd om gewicht te verliezen, sterker nog het omgekeerde was het geval. Ik kwam in een neerwaartse emotionele spiraal terecht en heb vaak in de stille tijd die ik nam afgevraagd “hoe nu verder?”. Ik heb een gezin met een fantastische vrouw en twee prachtige dochters en daar wil ik nog jaren van genieten….aan de andere kant als dit zo doorgaat gaat dat niet gebeuren…..er moet dus iets gebeuren….ik heb hulp nodig. In mijn gebed vraag ik vaak om hulp en ik hoop dat deze er in 2012 komt. 

Een mede NEC-supporter (met tevens ook overgewicht)  plaatste een bericht een aantal maanden geleden dat hij een Gastric Bypass had laten uitvoeren en dat hij al veel aan het afvallen was. Ik ben gaan zoeken op het internet, heb een info-pakket vanuit het ziekenhuis gekregen, heb die medesupporter wat vragen gesteld, heb gebeld met de zorgverzekeraar, mijn behandelend internist geraadpleegd en er zijn twee mensen op mijn pad gekomen….nog een ander persoon die deze operatie heeft gedaan en eentje die met dezelfde plannen loopt als dat ik deed.

Uiteindelijk heeft dit geresulteerd dat zowel mijn zorgverzekeraar als mijn internist de aanmelding gedaan heeft voor mij voor een maagverkleining/bandje/gastric bypass. Zoals dus gezegd is het balletje gaan rollen…..volgt er eerst een screening of ik er überhaupt wel voor in aanmerking kom….en wacht ik de komende tijd in spanning af, bid ik tot God voor een positieve wending…..en beklim ik langzaam weer de eerste treden naar een zonnigere toekomst (ondanks het herfstweer deze week…)

Tot zover maar weer!

Vooruitblik van de week (2 t/m 8 januari 2012)

Zo het nieuwe jaar is vandaag begonnen. Houje (das Nijmeegs voor doei of  dag… voor de niet Nijmeegse volgers van mijn blog) 2011, ik wil je snel vergeten en welkom 2012!! Wat gaat 2012 ons brengen is de vraag…. Niemand die dat kan voorspellen, dus laat ik alles op me af komen. Wel zal ik iedere week een vooruitblik geven op de komende week. Hoe ziet deze er voor mij uit?

Ik geniet nog van een weekje verlof, dus in de agenda geen afspraken gepland. Afgelopen periode hebben we het hier niet echt gemakkelijk gehad thuis en voor de Kerst besloten we om te kijken of we in de eerste week van januari een last-minute vakantie konden boeken. Dit is me gelukt afgelopen vrijdagnacht!! Morgen vertrekken we met het gezin naar Overijssel waar we een midweekje gaan logeren in een leuke bungalow incl. overdekt zwembad (niet geheel onbelangrijk gezien de weersverwachtingen). De plannen..???....vooral genieten…van elkaar als gezin.

We doen ook aan last-minute inpakken morgenvroeg….maar voor de zekerheid al wat dingetjes klaargelegd om zeker niet te vergeten….de Ipad (anders krijg ik ruzie met mijn beide dochters) en een goed boek welke ik geleend heb ( Breng orde in je “innerlijke”leven van Gordon MacDonald). Ben al een klein stukje begonnen in het boek, zeer goed en simpel geschreven en geeft zeker stof tot denken en wat meer stille tijd. Ook de Mp3-speler mag ik niet vergeten, want niks is lekkerder dan in bad liggen of door het bos wandelen/rennen met een dikke hiphopbeat in je oren. Laatst het CD-debuut van Damascus via ITunes gedownload….hoe meer ik deze CD hoor, hoe beter hij wordt. Een van mijn favoriete nummers op de CD is het nummer “Ik geef het over ” met echt een vette tekst.

Terugkomst staat gepland op vrijdag en dan staat er wederom een voetballoos weekend voor de deur. Het is winterstop in de eredivisie en het duurt tot 22 januari voordat de bal weer gaat rollen. “We” mogen meteen aan de bak in die glasbak aan het eind van de A325…..altijd beladen de derby. Maar goed, geen voetbal, dus zal het weekend in het teken staan van wat familiebezoekjes en andere weekendactiviteiten (wellicht zoals vandaag weer een pyjamadag thuis?) en wellicht zit er bij de post wel  spannend nieuws (zou wel erg snel zijn overigens…).

Tot zover de vooruitblik, heb geen idee of ik de komende dagen over internet beschik, dus het kan zijn dat een update een midweek op zich laat wachten!

Introductie Who Am I ??

Hey,

Een nieuw jaar, voor mij wellicht een heel spannend jaar en ik dacht geïnspireerd door andere bloggers om maar eens een nieuwe blog te gaan starten waarin ik mijn belevingen, gedachten, leuke filmpjes, handige weetjes en een stuk van mijzelf kan laten zien.

Goed dan….Who am I?

De naam is Maicel Peters, 37 jaar, getrouwd en heb twee dochtertjes. Geboren en getogen in de oudste stad van Nederland….Nijmegen!!

Werk:

Ik werk full-time bij de Rijksoverheid als toezichthouder van de wet ter voorkoming witwassen en financiering terrorisme (Wwft) en voer deze werkzaamheden uit in een cirkel van ongeveer 75 kilometer rondom mijn woonplaats Duiven. Deze functie vervul ik sinds 1 februari 2011 en ik kan zeggen dat het een topjob is met hele fijne en gezellige collega’s.

Liefde/Passie (naast uiteraard mijn drie dames hier thuis):

Van jongs af aan ben ik al gek van het spelletje voetbal….speel het zelf niet meer, maar ben nog trouw aanhanger van N.E.C. Vroeger ging ik alle wedstrijden, zowel uit als thuis….momenteel hou ik het bij de thuiswedstrijden en een enkele uitwedstrijd of oefenpot. Bij de thuiswedstrijden zit ik op vak L in de Goffert (schuin achter de goal). Naast het spelletje op de mat kan ik ook genieten van de positieve voetbalbeleving van fanatieke supporters. Tifo-acties, samenzang en gezamenlijke passie voor de club….heerlijk!!

Naast mijn liefde voor het voetbalspelletje heb ik sinds 2008 ook de liefde van God leren kennen. In mijn vorige blogs (maicelbijdealphacursus@blogspot.com en levennadealpha@blogspot.com ) kunnen jullie uitgebreid over deze liefde lezen. Het geloof in God heeft mij vooral rust en vertrouwen in mijn leven gebracht. Zondagmorgen ben ik vaak te vinden bij onze “kerk” in Duiven (www.kerkvoornu.nl) die het geloof op een eigentijdse en moderne manier brengt zodat het toepasbaar is in mijn hedendaagse leventje (als is het lang niet altijd makkelijk). Binnen KerkVoorNu heb ik ook de leiding over groep 1-2-3 van de Kidzclub eens per maand. Een bediening die ik met veel plezier ben gaan doen. Tenslotte gaan we 1x in de zoveel tijd ook een keer buurten in Barneveld bij de Doorbrekers (www.doorbrekers.nl).

Een derde liefde in mijn leven zijn spelletjes. Ik vind het erg leuk om zowel “in real life” als op de computer een spelletje te spelen. Mijn favoriete spelletje is poker. Voor een aantal jaren terug kon ik hiermee zelfs een flinke zakcent per maand mee verdienen, echter dit ging te veel ten koste van mijn overige privé-leven, dus nu hou ik het bij af en toe een spelletje voor de fun. Computerspelletjes hebben mij ook altijd getrokken. Zakcomputerspelletjes en later de Videopac 2000, Vectrexx en Commodore 64 beheerste mijn tienerjaren. Er gingen heel wat guldens naar de videohal in de stad. Nu vind ik het nog steeds leuk om af en toe los te gaan op de Wii of PC.

Tenslotte de laatste liefde….de liefde voor muziek. Ik bespeel zelf geen instrument helaas al lijkt het mij zo gaaf om gitaar te kunnen spelen of piano. Heb er zelf niet de tijd voor om het aan te leren, maar ach…wie weet in de toekomst?? Mijn muziekliefde vertaald zich in het luisteren van allerlei soorten muziek. Mijn favoriete genre in de muziek is ontstaan in de tienerjaren. Sinds die tijd (vanaf 1986 ongeveer) is de rap/hip-hop mij blijven boeien tot op de dag van vandaag. Artiesten als Run DMC, Public Enemy, Beasty Boys, Ice-T en N.W.A. schalde door mijn kamer heen. Later vond ik de muziek van met name Eminem geniaal. Wat later ben ik ook de Nederlandse hip-hop scene gaan ontdekken, waarbij ik vooral gecharmeerd was van de cd’s van Extince. Nadat ik tot geloof kwam, besefte ik echter ook dat een groot deel van de lyrics niet echt in overeenstemming zijn met wat de Bijbel mij verteld, echter de beats blijven gewoon vet van vele artiesten, dus luister ze nog veel. Ook de christelijke wereld kende tot mijn verbazing een hip-hop scene en artiesten als KJ-52 (Engelstalig) en Damascus (Nederlandstalig) luister ik graag naar.

Worstelingen:

Onder het kopje worstelingen het onderwerp wat mijn leven vanaf mijn tiende levensjaar al beheerst….overgewicht. Het lijkt een altijd durende strijd, de strijd tegen de kilootjes. Vanaf de basisschool heb ik overgewicht en ik ken mijzelf niet anders als dik. Erg vervelend en talloze dieeten gevolgd om naar een gezond gewicht en lichaam te komen. In 2002 is er bij mij door mijn overgewicht Diabetes Type II geconstateerd. Dat was effe schrikken, echter het duurde tot eind 2007 dat het mij lukte om echt af te vallen en de diabetes te overwinnen. Middels een zogenaamd crash-dieet (www.cambridgeweightplan.nl) wist ik naar een gezond BMI te komen. Afvallen is makkelijk, op gewicht blijven is heel wat anders en door een hoop tegenslagen kwam de andere levensstijl er niet en dit resluteerde in maart 2011 tot een hartinfarct. Na dit infarct worstelde ik innerlijk erg met mijzelf en vlogen de kilo’s er nog meer aan en belandde ik in een soort vicieuze cirkel neerwaarts. Op moment van schrijven gloort er echter weer hoop aan de horizon, echter hierover zal ik jullie spoedig meer kunnen vertellen hoop ik.

Totzover een kleine introductie van mijzelf…. To be continued!!